« كراهت » و بىميلى است ، بدليل جمله بعد كه مىفرمايد :
عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً
و مىتوان گفت « كره » مصدرى است كه به جاى « وصف » [ مكروه ] به كار رفته است ، مانند گفتهء « خنساء » شاعرهء عرب كه مىگويد :
لا تسأم الدهر منه كلما ذكرت * فانما هى اقبال و ادبار
يعنى : روزگار را به خاطر ( تلخيهاى آن و ) آنچه يادآور شده سرزنش مكن ، همانا دنيا زمانى به انسان روكرده و زمانى به او پشت مىكند . [ در اين شعر « اقبال » و « ادبار » كه مصدر مىباشند به جاى « وصف » به كار رفته است ] ، و از سياق آيه به دست مىآيد كه به خاطر بىميلى شديد برخى از صحابه پيامبر ( ص ) نسبت به جهاد در راه خدا ، گويى در خود اين امر كراهت است . و مىتوان گفت « كره » ، فعل به معناى مفعول است مانند « خبز » كه به معناى « مخبوز » است ، يعنى جهاد در راه خدا براى شما ناخوشايند است .
و گاهى ممكن است انسان چيزى را از آن نظر كه موافق طبع او نيست ، دوست ندارد ، ولى چون خداوند بدان امر فرموده ، آن را بپذيرد و انجام دهد .
وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً
؛ چه بسا چيزى را در حال حاضر اكراه داريد ولى سرانجام آن به نفع شماست ، چنان كه جهاد را از اين رو كه جانتان در آن به خطر مىافتد ، دوست نداريد .
وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ
؛ در صورتى كه جهاد در راه خدا به نفع شماست ، زيرا يكى از دو نيكى در آن خواهد بود يا پيروزى و غنيمت و يا شهادت در راه خدا و بهشت .
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ
؛ خدا به مصالح شما و آنچه برايتان بهتر است ، آگاه مىباشد .
وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
؛ ولى شما عواقب آنها را نمىدانيد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 217 ]
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 217 )