اعراب :
فِي النَّارِ : برخى گفتهاند : حال و متعلق بمحذوف است و صاحب حال ضمير « عليه » است . ابْتِغاءَ حِلْيَةٍ : حال به تأويل : « مبتغين حلية » . زَبَدٌ مِثْلُهُ : « زبد » مبتدا و « مثله » صفت و « مِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ . . . » خبر مقدم . جفاء : حال و تأويل « يذهب على هذه الحالة » . شاعر گويد :
مقصود :
هم اكنون خداوند متعال ، براى حق و باطل ، دو مثل مىزند : 1 - آب و كفى كه بر روى آن ظاهر مىشود . حق را تشبيه به آب و باطل را - كه دوام ندارد - به كف تشبيه مىكند . 2 - طلا و نقرهاى كه در آتش ذوب مىشود و كف سياهى كه بر روى آب ظاهر ميگردد . حق به طلا و نقرهء خالص و باطل به كف روى آن مانند است . مىفرمايد : أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها : خداوند از آسمان بارانى فرستاد و نهرها از آب باران ، به اندازهء ظرفيت خود ، جارى شدند . بديهى است كه رود -