اعراب :
خَوْفاً وَ طَمَعاً : در اينجا مفعول لاجله نيست ، زيرا بايد فاعل آن با فاعل فعل يكى باشد و اين با توجه به اينكه فاعل فعل خداوند است ، صحيح نيست . در آيهء « يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً . . . » ( سجده 16 : خدا را از روى بيم و اميد مىخوانند ) مانعى نيست كه « خَوْفاً وَ طَمَعاً » مفعول لاجله است . مناسب اين است كه در محل بحث ، مصدرها به معناى صفت و حال باشند . وَ هُمْ يُجادِلُونَ فِي اللَّهِ : ممكن است اين واو ، حاليه باشد يعنى : در حال جدالشان . در تفسير وارد شده است كه شخصى در بارهء خداوند با پيامبر به جدال پرداخت و پرسيد : خداى تو از چيست ؟ از مس ، از آهن ، از لؤلؤ ، از ياقوت ، از طلا يا نقره ؟ ! در اين وقت خداوند صاعقهاى بر او فرستاد كه جمجمهاش را درهم كوبيد . ممكن است جمله ، پس از بيان اوصافى كه دلالت بر توحيد و قدرت حق دارند ، مستقل باشد . كَباسِطِ كَفَّيْهِ : كاف متعلق است به صفت مصدر محذوف . يعنى : « استجابة كائنة كاستجابة باسط . . . » و اگر كاف را اسم محض بگيريم ، تقدير آن چنين است : « الا استجابة مثل استجابة » . لِيَبْلُغَ فاهُ : لام متعلق است به باسط .