در پيرامون زنده شدن مردگان .
مقصود اين است كه : خداوندى كه داراى چنان قدرت و علمى است ، قدرت بر زنده كردن مردگان نيز دارد .
برخى گفتهاند : آيهء نخست به
« وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ . . . »
و ما بعد آن
« لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ . . . »
متصل است . يعنى : خداوندى كه بر امور مشكل و غامض ، علم دارد ، بمصالح بندگان ، بهتر آگاه است و اگر نازل كردن عذاب يا آيه ، بر طبق مصلحت باشد ، انجام خواهد داد . اين قول از بلخى و ابى مسلم است .
آيهء
« لَهُ مُعَقِّباتٌ . . . »
به
« سارِبٌ بِالنَّهارِ »
و بقولى به
« عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ »
اتصال دارد . يعنى چنان كه خداوند به آن امور ، داناست ، محافظانى بر انسان گمارده است ، تا او را حفظ كنند . برخى گفتهاند : متصل است به
« إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ . . . »
يعنى : اى پيامبر ، تو ترسانندهاى و بوسيلهء فرشتگان حفظ مىشوى .
جملهء
« إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ . . . »
متصل است به
« وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ . . . »
يعنى :
خداوند عذاب را بر مردمى نازل مىكند كه رفتار و روش پسنديدهء خود را تغيير دهند .
حتى اگر در ميان آنها كسى سراغ داشته باشد كه در آينده مؤمن مىشود يا از نسل او مؤمنى بوجود مىآيد ، عذاب بر آنها نازل نخواهد كرد .
برخى گفتهاند : متصل است به
« سارِبٌ بِالنَّهارِ »
يعنى هنگامى كه شخص معصيت كند ، ديگر از محافظت فرشتگان خدا خارج و دچار كيفر خواهد شد .
برخى هم گفتهاند : جمله عموميت دارد و ارتباطى به ما قبل ندارد تا از عموم آن كاسته شود .