ترجمه :
گفتند : اى كسى كه قرآن بر تو نازل شده است ، تو ديوانهاى ، چرا - اگر راست مىگويى - فرشتگان را نزد ما نمىآورى ؟ ما فرشتگان را جز به حق نمىفرستيم و در اين هنگام آنها مهلت داده نخواهند شد . ما قرآن را فرستاديم و ما آن را حافظيم . پيش از تو پيامبرانى بميان فرقههاى گذشته ، فرستاديم . پيامبرى نزد آنها نيامد ، جز اينكه مورد استهزايش قرار دادند . اين چنين قرآن را در دل مجرمين وارد مىسازيم . مع - الوصف ، آنها ايمان نمىآورند و سنت پيشينيان بگذشت . و اگر درى از آسمان بر ايشان مىگشوديم و از آن بالا و پايين مىكردند ، مىگفتند : چشمان ما را بستهاند . بلكه ما قومى افسون شده ، هستيم . ما در آسمان برجهايى قرار داديم و براى بينندگان زينتش داديم و آن را از هر شيطان مطرودى حفظ كرديم ، مگر كسى كه استراق « 1 » سمع كرد كه او را شهابى آشكار ، دنبال كرد .
قرائت :
ما ننزل الملائكة : كوفيان بجز ابو بكر ، فعل را به دو نون و « الملائكة » را منصوب خواندهاند . ابو بكر بنقل از عاصم « ما تنزل الملائكة » بضم تاء و رفع « الملائكة » قرائت كرده است . ديگران بفتح تاء و زاء و رفع « الملائكة » قرائت كردهاند .
وجه قرائت سوم اين است كه در سورهء قدر ، به همين صورت ، به كار رفته . مثل :
« تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ »
( قدر 4 ) قرائت اول مشابه آيهء
« وَ لَوْ أَنَّنا نَزَّلْنا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ »
( انعام 111 ) است . قرائت دوم مشابه
« وَ نُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلًا »
است ( فرقان 25 ) .
سكرت : ابن كثير اين فعل را بدون تشديد و ديگران با تشديد خواندهاند ، در قرائت غير مشهور « سَكَرَتْ » آمده است . وجه تشديد اين است كه فعل به جماعت ، اسناد دارد . مثل
« مُفَتَّحَةً لَهُمُ الْأَبْوابُ »
( ص 50 ) و بنا بر اين بهتر است كه مشدد باشد . وجه تخفيف اين است كه افعالى كه به جماعت ، نسبت داده مىشوند ، گاهى مخفف مىشوند . مثل :
« ما زلت افتح ابواباً و اغلقها » يعنى : همواره درهايى را مىگشايم و درهايى را مىبندم .
هامش
( 1 ) - چيزى را مخفيانه گوش دادن .