تفسير :
« أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ »
خداى سبحان در اين آيه بيان فرموده كه فرمانبرداران و مطيعان پروردگار كه بدستور وى عمل كنند و خداى سبحان آنان را دوست دارد در روز قيامت بيمى از كيفر ندارند ، و نمىترسند .
و در اينكه منظور از « اولياء » خدا كيانند ؟ چند قول گفته شده :
1 - آنها كه خداى تعالى توصيفشان فرموده كه سيماى خير و خوبى در آنها است 2 - آنها كه دوستيشان در راه خدا ( و براى خدا ) است « 1 » و اين تفسير در خبرى مرفوع ذكر شده است .
3 - آنان كه ايمان آورده و پرهيزكارند ، يعنى همانهايى كه خداى تعالى در آيهء بعدى ذكر فرموده ، و بعبارت ديگر تفسير آن در آيهء بعدى است . و اين قول از ابن زيد نقل شده .
4 - آنان كه واجبات خدا را انجام داده و به دستورات رسول خدا عمل كرده و از محرمات الهى پارسايى دارند ، در دنياى زودگذر زهد ورزيده ، و بپاداشى كه در نزد خدا دارند مشتاقند ، روزى حلال و پاكيزهء خدا را به منظور ادامهء زندگى به دست آورده و صرف ميكنند ، و منظورشان از كسب مال ، فخر فروشى و به خود باليدن و ازدياد مال نيست و از اينرو حقوق واجبهء آن را ميپردازند . . . و اين معنى در حديثى از امام سجاد عليه السلام روايت شده .
5 - آنان كه رفتارشان موافق و مطابق با حق است .
« الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ »
آنان كه خداى يگانه را تصديق داشته و به يگانيش اعتراف دارند ، و از نافرمانيهايش نيز پرهيز ميكنند .
« لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ »
آنها را در زندگى دنيا و در آخرت بشارت و مژده است . و در اينكه آيا منظور از اين بشارت در دنيا و در آخرت چيست ؟
هامش
( 1 ) - يعنى ميزان و ملاك دوستى و دشمنيشان خداى تعالى است ، و هر چه و يا هر كه را خدا دوست بدارد و منظور از آن خدا و بازگشتش به خدا باشد دوست دارند و غير آن را دوست ندارند .