« وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ »
و اگر ندهى خشم كرده و عيبجويى كنند . امام صادق عليه السلام فرمود : بيش از دو ثلث مردم اهل اين آيه هستند .
« وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ »
يعنى اگر اين منافقانى كه صدقات از تو طلب كرده و عيبجوئيت كنند به همان كه خدا و پيغمبرش بدانها داده راضى بودند .
« وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ »
و با آن حال ميگفتند : خدا ما را كفايت كرده يا كافى است .
« سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ »
يعنى خدا از فضل و انعام خويش بما عطا فرموده و پيغمبرش نيز همچنين بما داده است . و دنبالش نيز ميگفتند :
« إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ »
( ما روى شوق را بدرگاه خدا مىبريم ) تا از فضل خويش بر ما گشايش دهد و ما را از مالهاى مردم بىنياز سازد . و برخى گفتهاند : يعنى به دو شوقمنديم دربارهء آن پاداشى كه بما ميدهد و عذابى را كه از ما دور مىسازد .
و جواب « لو » ( در
وَ لَوْ أَنَّهُمْ
) محذوف است ، و تقدير آن چنين است : « و لو انهم - رضوا . . . لكان خيرا لهم » ( اگر بدانچه گفته شد راضى ميشدند براى آنها بهتر بود ) و حذف جواب « لو » در امثال اين موارد بليغتر مىباشد به شرحى كه پيش از اين گذشت
.