[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 56 تا 59 ]
وَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْكُمْ وَ ما هُمْ مِنْكُمْ وَ لكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَفْرَقُونَ ( 56 ) لَوْ يَجِدُونَ مَلْجَأً أَوْ مَغاراتٍ أَوْ مُدَّخَلاً لَوَلَّوْا إِلَيْهِ وَ هُمْ يَجْمَحُونَ ( 57 ) وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ ( 58 ) وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ ( 59 )
ترجمه :
اينان به خدا سوگند ميخورند كه از شما هستند ولى آنها از شما نيستند بلكه مردمى هستند كه ( از كشته شدن و اسارت ) ميترسند ( 56 ) اگر پناهگاه يا نهانگاهها يا گريزگاهى مييافتند شتابان بسوى آن رو ميكردند ( 57 ) .
و برخى از آنها در تقسيم صدقات بر تو خرده ميگيرند اگر از آن بدانها داده شود راضى شوند و اگر از آن بدانها داده نشود در آن وقت خشمگين شوند ( 58 ) ( چقدر براى آنها بهتر بود ) اگر بدانچه خدا و پيغمبرش به آنها داده بود راضى ميشدند و ميگفتند :
خدا ما را بس است و خدا از فضل خويش بما عطا خواهد كرد و پيغمبر او نيز ( بما خواهد داد ) كه ما بسوى خدا مشتاقيم ( 59 ) .