( 1 ) مزنى را ذكر كردهاند - هرمى بن عبد اللّه ، عرباض بن سارية .
دو تن از آنها بنام عبد الرحمن بن كعب و عبد اللّه بن مغفل هم چنان كه گريان بسوى خانهء خود مراجعت كردند بشخصى بنام ابن يامين بن عمير برخورد كردند ابن يامين سبب گريهء ايشان را پرسيد و آنها در جواب گفتند : ما بنزد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله رفتيم و از او مركبى خواستيم كه بوسيلهء آن بجنگ برويم ولى او چيزى نداشت كه بما بدهد ، و خود ما هم وسيله نداريم كه با آن بهمراه او بيرون برويم ، ابن يامين كه اين سخن را شنيد شتر آبكش خود را با مقدارى خرما براى آذوقهء راه بايشان داد و آن دو بدين ترتيب بهمراه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله بتبوك رفتند .
هنگامى كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله عازم حركت بتبوك شد جمعى از اعراب بنزد آن حضرت آمدند و از رفتن بتبوك عذر خواستند ولى خداى تعالى عذر ايشان را نپذيرفت و چنانچه گويند اينان از قبيلهء بنى غفار بودند .
افراد ديگرى نيز مانند كعب بن مالك ، و مرارة بن ربيع ، و هلال بن امية و ابو خيثمة از رفتن خوددارى كردند و خوددارى آنها نه از روى شك و ترديد در دين و اسلامشان بود و متّهم بنفاق و دو روئى در اسلام نبودند .
حركت بسوى تبوك :
رسول خدا صلى اللّه عليه و آله لشگر گاه خود را در « ثنيه الوداع » قرار داد و محمّد بن مسلمة انصارى يا سباع بن عرفطة را در مدينه منصوب فرمود و خود بدان سو حركت كرد ، و عبد اللّه بن أبىّ لشگرگاه خود را « ذباب » كه پائينتر از ثنية الوداع بود براى همراهانش قرار داد و چون رسول خدا صلى اللّه عليه و آله از لشگر گاه خود حركت كرد عبد اللّه بن أبى و منافقين ديگرى كه با او هم عقيده و منافق بودند از رفتن بهمراه آن حضرت خوددارى كردند .
مقام و فضيلت على بن ابى طالب ( ع ) :
هنگامى كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله خواست از مدينه كوچ كند على بن ابى طالب را براى سرپرستى خانواده و عيالات خويش در مدينه گذارد و به او دستور داد نزد آنها