فصل اول نقش احاديث در غيبت امام دوازدهم ( ع )
پس از شهادت امام حسين ( ع ) ، امامان شيعه از امام على بن حسين ( ع ) تا امام حسن عسكرى ( ع ) سياست تقيه را در برابر امويان و عباسيان پيش گرفتند .
ولى همه آنها منتظر بودند كه تمام مصائبشان سرانجام با ظهور قائم آل محمد ( ص ) خاتمه يابد ، او كه با شمشير قيام خواهد كرد . اماميه آمال خود را بر مبناى تفسير آيات خاصى از قرآن و نيز احاديثى از پيامبر ( ص ) درباره نقش سياسى و مذهبى قائم قرار دادند . بنابراين ، بحث پيرامون اين آيات و احاديث به منظور درك تأثير آن بر نگرش عباسيان به شيعيان و بالنتيجه بازتاب آنها در موضوع غيبت امام دوازدهم امرى اساسى خواهد بود .
1 . كاربرد نخستين واژه « مهدى »
واژه مهدى ، به معنى كسى است كه بوسيله خدا هدايت مىشود ، صفت مفعولى ريشه هدى به مفهوم « هدايت كردن » مىباشد . اين اصطلاح دو بار در قرآن در صفت فاعلى با همان ريشه هادى ، هدايتكننده ، به كار رفته است . در اولين مورد خداوند مىفرمايد : « البته خداوند اهل ايمان را به راه راست هدايت فرمايد » ( حج ، آيه 53 ) و در مورد دوم چنين آمده است : « تنها خداى تو براى هدايت و نصرت و ياريت كفايت مىكند » ( فرقان ، آيه 31 ) . در قرآن اهتدى ( او هدايت را براى خود پذيرفت ) دقيقا به صورت مجهول انعكاسى به كار رفته است كه