مهمى را در رابطه با سير تكاملى نهاد مخفى امامت ( وكالت ) پس از امام صادق ( ع ) ( شهادت 148 / 765 ) فراهم مىآورد و فلسفه قيام گروههاى واقفيه را پس از امام هفتم ( ع ) در سال 183 / 799 ذكر مىكند .
اثر كشى مأخذ مهمى براى علماى بعدى اماميه مانند طوسى ( متوفى 460 / 1067 ) شد . طوسى آن را خلاصه كرد و عنوان اختيار معرفة الرجال به آن داد .
2 و 3 . آثار طوسى موسوم به الفهرست و الرجال ، دو كتاب از چهار كتاب اصلى اماميه در رجال است . وى اسنادهاى مختلفى را كه موثق هستند ذكر مىكند و خواننده را قادر مىسازد تا روابط بين علماى اماميه و وكلاى آن را در غيبت صغرى كشف كند .
4 . چهارمين اثر رجالى اماميه فهرست اسماء مصنفى الشيعة است ، كه آن را احمد بن على نجاشى ( متوفى 450 / 1058 ) از اهالى كوفه به رشته تحرير در آورده است . وى تعاليم شيعه را در آنجا فرا گرفت و آنگاه رهسپار بغداد شد . در آنجا با سيد مرتضى ( متوفى 436 / 1044 ) يكى از علماى رهبرىكننده اماميه همراه گرديد .
اقامت او در اين دو شهر موجب شد تا با چهل و پنج تن از علماى اماميه كه مدارك مربوط به دوران غيبت صغرى را در اختيار داشتند تماس برقرار سازد . اين مآخذ مراتب مختلف در نهاد امامت را روشن مىسازد و اطلاعات مفيدى را در آثارى كه درباره غيبت قبل و بعد از سال 260 / 874 فراهم آمده بدست مىدهد .
برقى ( متوفى 278 / 891 ) ، در كتاب خود درباره رجال ، گزارش ارزشمندى را مربوط به رابطه بين امامان و پيروان آنها بويژه امامان دهم و يازدهم فراهم مىآورد ، زيرا وى معاصر با آنان بوده است .
على رغم آنكه كتاب ميزان الاعتدال اثر ذهبى ( متوفى 748 / 1347 ) مأخذ بعدى است ، لكن گزارشاتى را شامل مىشود كه زمينه غيبت و رابطه آن را با قيام قائم شرح مىدهد .
3 - 2 . كتب تاريخ عمومى
طبرى ( متوفى 310 / 922 ) در دوران غيبت صغرى مىزيست . اثر او تاريخ -