عبد الله بن حمدان حاكم پناهنده شد . او در آنجا در روستايى موسوم به معلثايا در اطراف موصل زندگى كرد . شلمغانى در دوره اختفاى خود در روستاى معلثايا كتب خود را براى شخصى موسوم به ابو عبد الله شيبانى روايت كرد . وى محدث اماميه بود كه در قريه نوبختيهء بغداد زندگى مىكرد ( ( 74 ) ) ، ولى بعدها از مكتب اماميه منحرف شد ( ( 75 ) ) .
شيبانى در سال 316 / 928 مخفيانه به بغداد بازگشت ( ( 76 ) ) تا با پيروان خود تماس مستقيم داشته باشد . فعاليتهاى او در بين مقامات دولتى حكومت عباسيان نشر يافته بود و اين پيشرفت احتمالا گامى ، به قدرت طلبى وى تلقى مىشد . در سال 319 / 931 حسين بن قاسم بن عبيد الله بن وهب ، از هواداران شلمغانى ، به وزارت رسيد و نامش در كنار نام خليفه مقتدر بر سكه ضرب شد ( ( 77 ) ) . ابن وهب با استفاده از مقام وزارت خود ، هواداران خويش را به مقامات بالا رساند ، ولى پس از يك سال از كار بر كنار شد . پس از آن خليفه قاهر ( 322 - 320 / 934 - 932 ) او را بخاطر پيوندش با شلمغانى به رقاه در سوريه تبعيد كرد . وى همچنين رفقاى او ، بويژه بنو بسطام را دستگير كرد و اموال آنان را مصادره نمود ( ( 78 ) ) . اين دستگيريها ادامه يافت تا آنكه در سال 323 / 934 خود شلمغانى نيز دستگير شد . وى همراه با چند تن ديگر از شخصيتهاى رهبرى كنندهء حركت ، همچون ابن ابى عون تحت شكنجه قرار گرفته و اعدام شدند و اجساد آنها را در سمت غربى بغداد در مقر شهربانى ( دار الشرطه ) سوزاندند ( ( 79 ) ) .
پس از مرگ شلمغانى نفوذ و اقتدار ابن روح در بين عباسيان افزايش يافت .
شلمغانى دشمن مشترك آنها بشمار مىآمد . از اينرو ، ابن روح نفوذ فوق العاده خود را كمال بخشيد و از نزديكان خليفه راضى ( 329 - 322 / 40 - 934 ) شد . بعلاوه به نظر مىرسد كه همكارى ابن روح با عباسيان در براندازى شلمغانى ، خليفه راضى را به اين انديشه واداشته كه فعاليت ابن روح و اماميه هيچگونه ارتباطى با امام دوازدهم نداشته و احتمالا در آيندهء نزديكى متوقف مىشود . صلحى نقل مىكند :
« راضى بعضى اوقات مىگفت كه اماميه خمس مال را به ابن روح مىدادند ولى ما اين اتهام را رد مىكنيم و مدعى هستيم كه دروغ است .
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 205
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٢٠٥