مقدمه و بررسى مآخذ
1 . مقدمه
محمد بن حسن عسكرى ( ع ) امام دوازدهم « اماميه » يا « شيعيان دوازده امامى ( اثنى عشرى ) » است . اين فرقه پس از فرقه تسنن از بزرگترين فرق اسلامى مىباشد .
آن حضرت در سال 256 هجرى / 869 ميلادى چشم به جهان گشود . چهار سال بعد ، پس از رحلت امام عسكرى ( ع ) ، امام دوازدهم ، بنا به احتياط از تيررس چشمان كارگزاران خلفاى عباسى پنهان شد . پناهگاهش فقط براى معدودى از پيروانش آشكار بود . تا سال 329 / 941 چهار نفر از دستياران نزديك پدرش متواليا رابط بين آن امام و پيروانش بودند . اماميه اين دوره را دوران غيبت صغراى امام دوازدهم مىدانند . در اين دوره چهار نفر سفير ، مستقيما فعاليتهاى مذهبى - سياسى مخفى تشيع را سرپرستى مىكردند .
آخرين سفير در بستر مرگ خود در سال 329 / 941 اعلام كرد كه امام دوازدهم تصميم گرفتهاند هيچكس را پس از وى بعنوان سفير منصوب نكنند و به دوران غيبت كبرى وارد شدهاند . اماميه اين اعلام را آغاز غيبت دوم امام دوازدهم مىدانند ، كه تا حال حاضر نيز ادامه دارد .
از اينرو مجموعه امامان در عدد دوازده متوقف شد . به همين جهت اماميه معتقدند كه امام دوازدهم قائم است ( قيامكننده ) و قيام او را پيامبر ( ص ) وعده كرده است . از پيامبر اكرم ( ص ) روايت شده است كه يكى از اعقاب دختر - والاگهرشان فاطمه ( ع ) ، با شمشير قيام خواهد كرد و دنيا را از عدل و داد و مساوات