وجوهات جمعآورى كرده بود . وى در بستر مرگ به پسرش نظامنامه ويژه سرى را ارائه داده و به او دستور داد وجوهات را به شخصى كه از محتواى آن آگاه باشد تحويل دهد . كشى مىافزايد چون محمد وارد بغداد شد ، عمرى سفير نزد وى آمد و محتواى دقيق نظامنامه را بروز داد . از اينرو ، محمد وجوهات را به او تسليم كرد ( ( 81 ) ) .
از اين گزارش روشن مىشود كه نخستين سفير در نظامنامه با ابراهيم مازيار هم عقيده بوده است تا سازمان را از نفوذ و سوء استفاده كارگزاران دروغين محفوظ دارد . بنا به روايت كلينى و شيخ مفيد ، محمد چند روز بعد نامهاى مبنى بر ارتقاء خود دريافت ، مشعر بر اين مطلب كه وى به سمت پدرش در اهواز منصوب شده است ( ( 82 ) ) .
اين نظام مخفى ارتباطات بين سفير در بغداد و كارگزار اهواز شبيه ديگر نظامات موجود در اين مرحله بود كه بين سفير و ديگر وكلاى عراق ، نظير بنو ركولى در كوفه بود ( ( 83 ) ) .
2 - 6 . ناحيه دوم : مصر ، حجاز و يمن
به نظر مىرسد مركز اصلى سازمان در اين ناحيه ، مدينه باشد . نقل مىشود كه امام عسكرى ( ع ) در ميان علويان ( طالبيون ) مدينه كارگزاران زيادى داشتهاند .
با اين حال ، پس از رحلت آن حضرت برخى از آنان وجود پسرش ، امام دوازدهم ، را منكر شدند . بنا به روايت كلينى ، معتقدان به وجود فرزند امام عسكرى ( ع ) نامههايى دريافت داشتند كه آنان را در سمت خود ابقاء كرد ، درحالىكه منكران وجود حضرتش از دريافت چنين نامههايى محروم ماندند و اين بدان معنى است كه آنان از سمتهاى خود در وكالت عزل شدهاند ( ( 84 ) ) .
خبرى ديگر حاكى از آن است كه وكيل اصلى در مدينه در سال 264 / 8 - 877 يحيى بن محمد عريضى بوده است ( ( 85 ) ) . متأسفانه ، مآخذ نه به شرح چگونگى تماس سفير در بغداد با وكلاى حجاز مىپردازند ، و نه به حلقه اتصالى موجود در ميان كارگزاران مصرى ، يمنى و حجازى اشارتى دارند . ولى ، بسيار محتمل است كه كارگزاران ( وكلا ) مراسم حج را براى ارتباطات با يكديگر به كار مىگرفتهاند ( ( 86 ) ) .
اما به نظر مىرسد كه سفير در تماس مستقيم با كارگزار خود در مدينه نبوده و ترجيح مىداده بردگانى كه اكثرا ناآگاه و غير مذهبى بودهاند را بعنوان حلقه ارتباطى به كار