حصنى فمن دخل حصنى امن من عذابى » ( كلمهء « لا إله الّا اللّه » قلعهاى است كه هر كس وارد آن شود از عذاب ايمن است ) .
چون مقدارى مركب او راه رفت با صداى بلند خطاب به اهل نيشابور فرمود : « و لكنّ بشروطها و انا من شروطها » ( اما اين شرايطى دارد و من از جملهء شرايط آن هستم ) « 1 » .
كلمهء « لا إله الّا اللّه » قلعهاى از قلعههاى خداى متعال است اما به طور كلى موجب نجات از عذاب و ايمنى از عقاب نيست بلكه از شروط آن اقرار به امامت امام رضا عليه السلام است كه يكى از اوصياى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مىباشد .
بيش از بيست هزار عالم و حافظ قرآن اين حديث شريف را نوشتند اما سند اين حديث شريف بزرگتر و شگفتتر از همهء رشته سندهاست . احمد بن حنبل مىگويد : « اگر اين سلسله سند بر ديوانهاى خوانده شود ديوانگيش خوب مىشود . » « 2 » و بعضى از پادشاهان سامانى وصيت كردند كه اين حديث را با آب طلا بنويسند و با آنها دفن كنند . « 3 »
( 1 )
به سوى طوس
كاروان امام رضا عليه السلام نيشابور را ترك نمود و بيابان را طى مىكرد تا به سناباد وارد شد . آنجا كوهى بود كه از آن ظروف غذا مىساختند . امام به آن تكيه داد و فرمود : خدايا ، مردم را از اين كوه منتفع گردان و به آنچه در آن است بركت ده و به آنچه از آن مىسازند بركت ده .
هامش
( 1 ) همان مأخذ .
( 2 ) الصواعق المحرقه .
( 3 ) اخبار الدول ، ص 115 .