تأليت ان لا يبرح المرء منكم * يشل على حرّ الجبين فيعفج
كذاك بنو العباس تصبر منكم * و يصبر للسّيف الكمى المدجج
لكلّ او ان للنّبىّ محمّد * قتيل زكى بالدّماء مضرج
من قسم مىخورم كه هيچ يك از شما به صورت زده نمىشويد . ما نسبت به شما صبر خواهيم كرد اى بنى عباس ، درست مانند شخص شجاعى كه به سختى مجهز شده و منتظر شمشير است .
هر وقت يكى از فرزندان پاك پيامبر محمد كشته مىشود و زمين را از خون او رنگين مىكنند .
( 1 ) و ابراهيم بن عباس صولى كه نويسندهء مردم و دولت بود در بارهء امام رضا عليه السلام وقتى كه مأمون او را به خود نزديك كرد ، گفت :
يمن عليكم باموالكم * و تعطون من مائة واحدا
او اموال خودتان را به شما مىبخشد و به شما يك درصد مىدهد .
چگونه مردم بر ضدّ آنان ( عباسيان ) شورش نكنند در حالى كه آنها پسر عموهاى خود را كشتهاند و خانههاى تركان و ديلميان را پر از نقره و طلا كردهاند ، و از مغربى و فرغانى درخواست كمك نمودهاند ، و نبطىهاى سياه عهدهدار وزارت شدند ، و عجمان و طماطم اطراف رهبرانشان را گرفتند ، و خاندان ابى طالب از ارث مادرشان و غنايم پدر بزرگشان محروم شدند ؟ علويان يك وعده غذا مىخواستند اما از آن محروم بودند . آنها روزها در اشتهاى آن بودند اما نمىتوانستند به دستش آورند . و خراج مصر و اهواز و صدقات حرمين و حجاز صرف ابن مريم مدينى و ابراهيم موصلى و ابن جامع سهمى و زلزل الضارب و بر صوما الزامر مىشد و اقطاع بختيشوع نصرانى و جارى بغا تركى و افشين اشروسنى براى غذاى يك مملكت و چندين جامعه كافى بود .