وجه سوم ( 1 )
آنكه از روايات عديده اين قصه ظاهر است كه عمر بن الخطاب جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) را از ديگران أولى وأحق به خلافت مىدانست واعتراف واقرار به آن مىكرد ، پس عدم استخلاف آن حضرت - باوصف علم به اولويت واحقيت آن حضرت - دليل قاطع وبرهان ساطع بر مزيد جور وحيف وظلم وزيغ وعدوان وخيانت مسلمين وترك مناصحت مؤمنين وعدم مخافت از مؤاخذه ربّ العالمين وفقد استحيا از جناب سيد المرسلين - صلى الله عليه وآله أجمعين - وانهماك تمام در اتلاف حقوق أهل بيت طاهرين ( عليهم السلام ) است .
اما امر أول : پس از روايت “ استيعاب “ - كه سابقاً گذشته - واضح است كه : هرگاه ابن عباس حالت قلق واضطراب خلافت مآب ديد وتنفس شديد أو بشنيد كلمه : ( سبحان الله ) بر زبان آورد وگفت : قسم به خدا كه خارج نكرده از تو اين تنفس را - اى أمير المؤمنين ! - مگر امرى عظيم ، پس خلافت مآب گفت كه : واي بر تو اى ابن عباس ! نمىدانم كه چه كنم با أمت محمد ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ؟ ابن عباس گفت كه : چرا ؟ - يعنى چرا اين همه تجاهل مىورزى ؟ - حال آنكه تو بحمدالله قادر هستى بر آنكه بنهى اين را - يعنى امر
هامش
1 . [ الف ] ف [ فايده : ] عمر جناب أمير [ ( عليه السلام ) ] را أولى وأحق به خلافت مىدانست وباز خليفه نكرد آن حضرت را .