آن در غير متعه مختلف فيه ، وترجيح متفق عليه بر مختلف فيه بديهي است . ومع هذا ( 1 ) خود مخاطب اعتراف كرده به آنكه عاقل متفق عليه را اخذ مىكند ومختلف فيه را ترك مىنمايد ، چنانچه در باب امامت - در جواب دليل چهارم از أدله عقلية بر امامت جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) بعد كلامي - گفته :
پس أهل سنت متفق عليه را اخذ نمودند ، ومختلف فيه را كه محض شيعه - با وصف معلوم بودن حال رواة ايشان - روايت مىكنند ، طرح كردند ; لأن العاقل يأخذ بالمتفق عليه ، ويترك المختلف فيه . ( 2 ) انتهى .
عجب كه چگونه در اين مقام وديگر مقامات خود را از جمله عقلا خارج ساخته ، به اخذ مختلف فيه وترك متفق عليه پرداخته ، خود را به زمره سفهاى معاندين ومكابرين جاحدين انداخته ، عَلَم مخالفت حكم عقل به قول خود افراخته ! !
وروايات أهل حق كه دلالت بر نزول اين آية كريمه در متعه مىكند ، مستغنى از بيان است وخود بر متتبع كتبشان مخفى نيست .
اما روايات وإفادات أهل سنت كه دلالت بر نزول آية كريمه در جواز متعه مىكند ، پس آن هم بسيار است وبسيارى ‹ 1153 › از أئمة اعلام وأساطين فخام وأركان دين واسلامِ سنيان آن را در كتب دين وايمان خود آوردهاند ، مثل :
هامش
1 . ظاهراً ( مع هذا ) زائد است .
2 . تحفه اثناعشريه : 223 .