وعلاوة بر همه قول خلافت مآب : ( قد أحلّها في زمان ضرورة ، ورجع الناس إلى السعة ) صريح است در آنكه تحليل متعه از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) واقع شده ، لكن چون آن زمان ضرورت بود وحالا مردم رجوع به سعة كردند از اين سبب خلافت مآب متعه را در اين زمان جايز نمىدانند ، واين هم دلالت واضحه دارد بر آنكه تحريم متعه از خلافت مآب به محض توهم تقييد تحليل به ضرورت بوده ، نه به سبب صدور نسخ آن ، وتحريم آن از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) .
وبطلان اين توهم پر ظاهر است چه اگر تحليل امرى در زمان ضرورت واقع شود ، از آن تقييد ، تحليل به ضرورت لازم نمىآيد ، واعتبار به عموم لفظ واطلاق آن است ، ومسأله : ( العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب ) مشهور ومعروف است ، وخود مخاطب در باب امامت گفته است :
العبرة بعموم اللفظ لا لخصوص السبب ‹ 1136 › قاعده اصوليه متفق عليها است بين الشيعة والسنى . ( 1 ) انتهى .
وألفاظ دالّه بر اباحه مطلقه در روايات سابقه گذشته مثل آنچه جابر وسلمه از رسولِ حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نقل كردهاند - أعني لفظ : ( استمتعوا ) - كه مثل ديگر خطابات شرعيه مطلق است وغير مقيد به
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 191 .