پس اين معنا هرگز در حق حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) منقبت عظمى نيست ، بلكه منقصت كبرى است كه آن جناب معصوم عن الخطاست ، پس صدور خطا براي آن جناب منقصت عظيم وعيب فخيم است ، ونسبت كننده آن به آن جناب از خوارج است يا نواصب ، مثلا كسى كه صدور خطا واقرار آن به خاتم المرسلين ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نسبت نمايد وگويد كه : اين معنا منقبت عظمى است ، وشأن أكابر دين همين اقرار به خطاست ، آن كس ملحدى است كه بر هم زدن شريعت مطهره در خاطر خبث ذخائر مكنون دارد ، وبه اين حيله ، خدع ناواقفان منظور اوست .
أهل دين وايمان مىدانند كه أمثال اين أمور در حقّ آحاد الناس البتة رواست ، نه در حق أنبيا وأئمة [ ( عليهم السلام ) ] كه حفاظ شريعت مطهرهاند وأساطين دين واسلام ; اگر از ايشان در بيان شرايع واحكام الهى خطا سر زند ، فائده بعثت ونصبشان بر هم خورد .
اما آنچه گفته : به دستور شيعه شنيعه در حق عمر ، ولنعم ما قيل : چشم بدانديش . . . إلى آخر .
پس به اين كلمه بديعه ، توجيه منقصت شنيعه به خود خلافت مآب نموده ; چه صدور حكم منع مغالات را خود خلافت مآب در صورت طعن ديدهاند ، به دستور شيعه ! وحقيقتاً شيعه را در اين باب أسوة حسنه به خود خلافت مآب است ; چه دانستى ‹ 793 › كه خلافت مآب چندان اين حكم
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 279
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٢٧٩