فجّاً إلاّ سلك غير فجّك ) نرفته است شيطان هيچ راهى را مگر آنكه رود در غير راه تو اى عمر . وشيخ أكبر قدوه محققان فرمود كه : اين حديث نصّ است بر معصوم بودن أو كه شيطان را راه نيست در طريق وى . . . . ( 1 ) انتهى .
واثبات برائت أبى بكر از خطا واثبات عصمت عمر در چه حساب است ، هوس اثبات برائت أبو حنيفة از خطا نيز در سر دارند ، واز انهماك أو در
هامش
1 . فقط چند بخش از “ شرح مثنوى “ مولوى عبد العلى در كتابخانه آستان قدس پيدا شد ، وشرح دفتر دوم موجود نيست ، ولى در دفتر پنجم در شرح ( هر كه نور عمرش نبود سند ) اشاره به مطالب دفتر دوم نموده ، گويد :
در اين بيت مىفرمايند كه كسى كه نور حضرت أمير المؤمنين عمر مستند وى نباشد ، واز نور وى متنور نشده ، از أهل ايقان نيست ، ودر اين جهل مركب مىافتد وعقل [ را ] به تحصيل اين نور راه خروج از اين جهل مركب بايد ، پس بايد كه تحصيل نور عمرى بايد كرد تا صراط المستقيم روشن گردد واز لغزش بازماند كه شيطان را همه بر صراط أمير المؤمنين عمر دخل نيست ، وصراط أو معصوم است از وسوسه شيطان .
چنانكه شيخ أكبر قدوه محققان تصريح به آن فرمود وكلام شيخ أكبر سابق در دفتر دويم منقول شده ، فتذكر . [ الفتوحات 1 / 200 ط بيروت ، 3 / 252 ط مصر ]
در حديث واقع است : ( يا عمر ! ما لقيك الشيطان في فج إلاّ سلك غير فجّك ) ، ومولوي . . . به اين حديث اشاره فرمودند كه : اين حديث نص است بر معصوم بودن طريق أمير المؤمنين عمر از شيطان ، پس كس را كه نور عمرى حاصل شود وبر طريق أمير المؤمنين عمر رفت از جهل مركب كه از وسوسه شيطان است [ ا ] وخلاص يافت . رجوع شود به : شرح مثنوى مولوى عبد العلى 48 ورق مانده به آخر كتاب .