زيرا كه در اين صورت لازم مىآيد كه بكا عند استماع القرآن مخالف اطمينان قلوب به معرفت ، و صفت مذموم باشد ، حال آنكه ثناء بكا عند استماع القرآن در آيات قرآن و احاديث سرور مرسلان وارد گشته .
پس چنين امر ممدوح را مخالف اطمينان قلوب به معرفت گفتن ، صريح مخالفت كلام الهى و احاديث رسالت پناهى ( صلى الله عليه وآله و سلم ) است ( 1 ) .
هامش
1 . [ الف ] و شيخ عبدالحق در “ مدارج النبوة “ [ پس از ذكر روايتى طولانى مشتمل بر آنكه حضرت داود ( عليه السلام ) مردم را موعظه مىفرمود و جمع كثيرى از آنها از تأثير آن مواعظ مىمردند ، و سپس آن حضرت با خداى تعالى مناجات مىنمود كه : ( آيا خشم مىكردى - تو خدايا - بر داود كه نمرد همراه آنها كه مردند از خوف تو يا شوق تو ) ] گفته :
اما توجه داود ( عليه السلام ) بر نا مردن و اعتذار وى ( عليه السلام ) از آن ، از تواضع و شفقت اوست بر امت ، نه از انحطاط رتبه وى از آحاد امت .
و به وجود اين قوت الهيه و تمكين در آن اشاره كرد ابوبكر صديق . . . - در وقتى كه ديد مردى را كه مىگريد نزد استماع قرآن و زعقه و صعقه مىكند از آن - و گفت وى . . . : همچنين بوديم ما و ليكن سخت گشت دلهاى ما .
تعبير كرد از قوّت به قسوت از جهت تواضع حال ، و حال آنكه مرتبه وى محفوظ و منزلت وى مرفوع است . [ مدارج النبوة 1 / 514 ] .