كه در ثبوت غضب حضرت فاطمه ( عليها السلام ) بر ابوبكر نيز تشكيك مىنمايند ، و براى تخديع عوام و اضلال جهال و صيانت آبروى خود و ائمه خود پيش ناواقفينِ ( 1 ) حقيقت حال كلمات ، تمريض و تضعيف مىافزايند ، مگر نمىبينى كه كابلى در “ صواقع “ گفته :
ولا يقدح فيه غضبها - إن صحّ - فإن الوعيد إنّما ورد في إغضابها . . إلى آخره ( 2 ) .
اين وقاحت نادره و عصبيت شديده قابل تماشاى اولى الابصار است كه كابلى در صحت غضب حضرت فاطمه ( عليها السلام ) - كه به روايت بخارى و مسلم و ديگر ائمه سنيه ثابت و متحقق است - نيز تشكيك مىنمايد ، و مخاطب هم به تقليد خواجه مضلّ خود اينجا به طور شك و ريب ‹ 269 › غضب آن حضرت را بيان مىنمايد ، و اعتراف به وقوع آن نمىكند ، يعنى مىگويد كه : آرى حضرت فاطمه زهرا [ ( عليها السلام ) ] بنابر حكم بشريت در غضب آمده باشد ، حال آنكه در مابعد به اثبات روايات استرضاى ابوبكر حضرت فاطمه ( عليها السلام ) و عذرخواهى به خدمت آن حضرت - كه دليل صريح بر ثبوت غضب آن حضرت است - داد تفضيح و تقبيح خود و خواجه خود در اين تشكيك ركيك و تخديع شنيع داده ، ابواب كمالِ لوم خواص و عوام بر خواجه خود و خود گشاده .
هامش
1 . ناواقفين : بى خبران .
2 . الصواقع ، ورق : 258 .