كار دارد ، پس تسهيل و تحقير و توهين آن - كه قبل از اين تأمل نموده - دليل كمال تهور و جسارت و خسارت او است كه بلاتأمل در پى تحقير و توهين چنين شرف عظيم - كه خود اثبات غايت عظمت و جلالت آن نموده - افتاده ، ابواب نهايت لوم و ملام اهل ايمان و اسلام بر خود گشاده .
دوم : آنكه قول او : ( پس ناچار از امير حج ] ‹ 2 / 128 › [ اين كار نمىتواند شد ) ، نيز دلالت صريحه دارد بر عظمت و فخامت اين كار جليل المقدار .
واعجباه كه چنين كار عظيم را كه به اعتراف او از امير حج - كه نزد او ابوبكر بوده - نمىتواند شد ، و او قدرت بر آن نداشت ، چنان اهانت و تحقير به سبب مزيد بغض و عداوت امير كل امير - عليه صلوات الملك القدير - مىنمايد كه به كذب و بهتان و مجازفه و عدوان ادعا مىفرمايد كه : - معاذالله - هر قارى و حافظ آن را سرانجام مىتواند داد !
سوم : آنكه قول او : ( چون اين كار از مهمات عظيمه بود ) ، نص واضح و برهان لائح بر كذب و بهتان مخاطب است در ادعاى سهل بودن آن ، كه در اينجا اعتراف نموده به آنكه : اين كار از مهمات عظيمه بوده ، و قبل از آن - به سبب اشتعال نار عناد و احقاد - راه تحقير و إزرا و تنقيص آن سپرده كه هر قارى و حافظ را كه حائكان و ندّافان ( 1 ) دهلى هم در مصداق آن داخلند ، لايق
هامش
1 . حائك : نسّاج ، جولا ، بافنده .
نداف : پنبه زن . رجوع شود به لغت نامه دهخدا .