الصحابة على عقد الخلافة له ، وتقديمه لفضله ، ولو كان هناك نصّ عليه أو على غيره لم تقع المنازعة من الأنصار وغيرهم أولا ; ولذكر حافظ النصّ ما معه ولرجعوا إليه ، لكن تنازعوا أولا و لم يكن هناك نصّ ، ثم اتفقوا على أبي بكر ( 1 ) .
و يا اينكه استخلاف در صلات و در حج ، نه عين استخلاف مبحوث عنه است و نه مستلزم آن ، پس ذكر آن لغو و حشو محض باشد ، و مخالفت ابوبكر در استخلاف عمر با رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) بر جاى خود ثابت ، چه در اين صورت استخلافى كه ابوبكر به عمل آورده حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) نفرموده .
اما آنچه گفته : و صحابه را كه رمزشناس پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم و دقيقه ياب و اشاره فهم آن جناب اطهر بودند ، همين قدر كافى بود .
پس جوابش آنكه : حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) بارها ديگر اصحاب را هم براى صلات و حج مأمور فرموده ، اگر همين قدر كافى مىبود لازم آيد كه ايشان هم خلفا باشند .
اما آنچه گفته : دوم آنكه خليفه نكردن جناب پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم از آن بود كه به وحى ربانى و الهام سبحانى به يقين مىدانست كه بعد آن جناب ابوبكر خليفه خواهد شد ، و صحابه اخيار بر او اجماع خواهند كرد .
هامش
1 . [ الف ] كتاب الفضائل ، فضائل أبي بكر . [ شرح مسلم للنووي 15 / 154 ] .