مردم و البته خداوند مىداند كه او و پيغمبرانش را در نهان يارى مىكند چه او بىگمان نيرومندى است گرامى
26 چنان كه ما نوح و ابراهيم فرستاديم و در فرزندان ايشان پيغمبرى و كتاب گذارديم كه دسته اىشان به راه راست بودند و بيشتر آنها بدكار و كج رفتار شدند
27 سپس از پى ايشان پيغمبران فرستاديم و هم از پس همه شان عيساى مريم را فرستاديم و به او انجيل داديم و در دل پيروانش نرمى و مهربانى نهاديم و آن ترك دنيا و رهبانيّت كه از خود ساختند ما بايشان دستور نداديم مگر دنبالگيرى رضاى حقّ كه آن را هم بشايستگى و درستى انجام ندادند و ما هم مزد نكوكارانشان بداديم ولى بيشترشان فاسق و بد راه شدند
28 اى مؤمنين براى خدا پرهيزگار باشيد و به پيغامبرش مؤمن شويد تا بشما ز مهر خود دو مزد دهد ، و براىتان پرتوى آرد كه بتاريكى دل و شب بدان راه رويد و شما را بيامرزد كه او آمرزگار مهربانى است .
29 تا يهود و مسيحى كه از خود بىخبرند [ و مغرور هستند ] بدانند كه توان چيزى ندارند و بخشش بفرمان خداوند است و هر كه را خواهد دهد [ نه منحصر است بملَّتى و نژادى كه آنها پنداشتهاند ] چه بخشش و فضل بزرگ از او است و بس .
سخن مفسّرين : مجمع : اين سوره به حساب قاريهاى عراق بيست و نه آيه است و به حساب ديگران بيست و هشت آيه است . و همگى در مدينه نازل شده است .
« سَبَّحَ » 1 مجمع : يعنى پاكيزه داشت و ستايش كرد به آنچه سزاوار است و دور داشت از هر بدى .
تفسير مقتنيات الدّرر : تسبيح يعنى در عقيده و گفتار و كردار خداى را ز ناشايست پاك دانستن . و در سوره ى اسرا « سُبْحانَ » به صورت مصدر گفته شده است و در اين سوره و حشر وصف « سَبَّحَ » به صورت ماضى آمده است . و در جمعه و تغابن « يُسَبِّحُ » به صورت مضارع آمده است . و در سوره ى اعلى « سَبِّحِ » به صيغه ى امر گفته شده است تا اينكه از همه جهات اين كلمه فراگير شود و مردم
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 180
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص١٨٠