سخنان است .
آيت 34 « لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ » راهنمائى است براى آنها كه سر و كار با مردم دارند و با خويهاى خشن و احساسات كينه جوئى رو بر هستند بايد متوجّه باشند كه نميتوان بدى را با بدى جواب داد و خوشرفتارى و بد رفتارى يك سان نيست و اگر ميخواهيد گرفتار كين خواهى نشويد تحريكات و جنبشهاى مردم را به نيكى جلو گيرى كنيد تا بتوانيد دشمنان را دوست خود كنيد و آنها شرّ ديگران را هم از شما بگردانند و جمله ى « كَأَنَّه وَلِيٌّ حَمِيمٌ » خوب اين حقيقت را نشان ميدهد كه ميتوان با خوشرفتارى دشمن را دوست غمخوار خود كرد . سعدى اينمطلب را چنين گفته است :
بدى را بدى سهل باشد جزا
اگر مردى احسن الى من اسا
بدى ، در قفا عيب من كرد و خفت
بتر زو ، قريبى كه آورد و گفت
عدو را به الطاف گردن ببند
كه نتوان بريدن بتيغ اين كمند
چو دشمن كرم بيند و لطف و جود
نيايد دگر خبث از او در وجود
چو با دوست دشوار گيرى و تنگ
نخواهد كه بيند تو را نقش و رنگ
و گر خواجه با دشمنان نيكخوست
كمى بر نيايد كه گردند دوست
11 - آيت 40 جمله ى « أفَمَنْ يُلْقى - تا آخر » بيانى است برنده و بيچاره كننده ى مخالف كه اصل گرفتارى شما كافران بقدرى نمايان است كه خود هم قبول داريد ولى اين را بسنجيد تا بفهميد آيا كافر گرفتار در عالم ديگر بهتر است يا مؤمن آسوده خاطر ؟ از پس اين سنجش خود دانيد و آنچه كنيد . البتّه همين گونه جمله هاى برنده بود كه آن اعراب وحشى را به زانو در آورد .
12 - آيت 42 « لا يَأْتِيه الْباطِلُ - الخ » گفتار مجمع ترجمه و نقل شد ولى بهتر اين است كه بگوئيم : قرآن از جلو كه در زمان پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله نازل مىشود و از دنبال كه بعد از بر چيده شدن دوران وحى است هرگز بيهودگى به آن راه ندارد و كس نه در اكنون و نه هرگز در آن رخنه نتواند كرد ، و حوادث روزگار آن را