باب ( هشتم ) اعتقاد در فطرت و هدايت
ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد :
اعتقاد ما در اين باب اينست كه خداى عز و جل همه مردم را در اول
هامش
قضا و قدر و اينكه سخن در باب قدر منهى عنه مىباشد و بعد از روايت حديثى به چند سند فرموده است كه : گفته است شيخ ابو عبد اللّه كه مفيد است كه عمل نموده است شيخ ابو جعفر در اين باب بر چند حديث شاذى كه از براى آنها توجيهاتى است كه مىشناسند آنها را علماء هر گاه صحيح بوده باشد و ثابت باشد سندهاى آنها و نگفته است در اين باب سخن محصلى و بتحقيق كه بود سزاوار از براى او چون كه شناخت از براى قضا معنائى ( اين معنى را ) اينكه اهمال كند سخن در آن را و بعد فرموده است شيخ مفيد كه قضا معروف مىباشد در لغت و بر آن شاهدى چند مىباشد از قرآن ، پس قضاء بر چهار قسم است ، اول آنها خلقت است و دوم امر و سوم اعلام و چهارم حكم فاصل ميان حق و باطل ، و اما شاهد قضا بمعنى خلقت پس قول خداوند تعالى است كه :ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ( تا قول خداوند تعالى كه )فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍيعنى خلق نمود آسمانها را هفت آسمان در دو روز .
و اما شاهد قضا در امر پس قول خداوند تعالى است كه :وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ( در سوره بنى اسرائيل آيه 24 ) اراده مينمايد كه امر نموده است خداوند كه عبادت ننمائيد مگر او را .
و اما شاهد قضا در اعلام پس قول خداوند تعالى است كه :وَ قَضَيْنا إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ( سوره بنى اسرائيل آيه 4 ) يعنى اعلام نموديم بنى اسرائيل را و خبر نموديم ايشان را به آن پيش از شدنش و اما شاهد قضا به حكم فصل ميانه خلق قول خداوند تعالى است كه :وَ اللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّيعنى فضل مىكند به حكم حق ميانه خلق ، و شاهد ديگر در اين معنى قول خداوند تعالى است كه :وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ. اراده مىنمايد كه حكم نموده ميانهء ايشان به حق و فصل نموده ميانهء ايشان به حق ، و گفته شده است كه از براى قضا وجه پنجمى مىباشد و آن فراغت از امر است و استشهاد شده است به آن بقول حضرت يوسف عليه السلام كه گفت :قُضِيَ الْأَمْرُ الَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيانِ( سوره يوسف آيه 14 ) يعنى