خواهيد بكنيد . » يعنى چشم شما بدگويان از ديدن انوار قاهرهء على ناتوان است و گر نه زبان به ملامت شخصيت بزرگى همانند او نمىگشوديد كه در زمرهء دشمنان وى درآمده و از ايمان به خدا و رسولش كه محبت على علامت آن است محروم گرديد ] .
« 19 » و از كتاب مسند احمد ، از عفيف كندى ، نقل است كه گفت : من مردى بازرگان بودم كه براى انجام كارهاى تجارى به حج ، نزد عباس بن عبد المطلب كه او هم تاجر بود رفتم ، تا از او كالايى خريدارى نمايم ، روزى كه در منى بوديم ناگهان مردى از خيمهء مجاور ما بيرون آمده و به آفتاب نگاه مىكرد ، چون ديد آفتاب ، به سمت مغرب ميل نموده و از وسط السماء گذشته ، برخاست و به نماز مشغول شد ، سپس ديدم زنى از همان خيمه بيرون آمد و به وى اقتدا كرد و با او نماز خواند و نوجوانى نيز از همان خيمه بيرون آمده و با او نماز بجاى آورد ، چون اين منظره براى من بىسابقه و شگفتانگيز بود ، از عباس پرسيدم ، اين مرد كيست ؟ گفت : محمد بن عبد اللَّه بن عبد المطلب پسر برادر من است ، گفتم : اين زن كيست ؟ گفت : همسرش خديجه ، دختر خويلد ، گفتم : اين نوجوان كيست ؟ گفت : على بن ابى طالب ، پسر عموى اوست . گفتم : اين عمل چه بود ؟ گفت : نماز مىگزارد و گمان دارد كه او پيامبر است ، اما جز اين زن و اين جوان ، كسى او را پيروى
هامش
( 19 ) . مسند احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 209 ؛ اين روايت را متقى هندى ، در كنز العمال ، ج 13 ، ص 110 شمارهء 36362 ، با اندك اختلافى در عبارت آورده است ، خصائص نسايى ، ص 36 ، شمارهء 5 ؛ تاريخ دمشق در ترجمهء امام على عليه السّلام ، ج 1 ، ص 67 ، شمارهء 93 ؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 13 ، ص 226 ، در شرح خطبهء قاصعه كه سيّد اختبار نموده به شمارهء 228 ؛ شواهد التنزيل ، شمارهء 125 ، ص 86 ، الطبقات ابن سعد ، ج 8 ، ص 17 ، تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 56 ؛ أسد الغابة ، ج 3 ، ص 414 .
محقق كتاب گويد : اين روايت در كتاب احقاق الحق ، ج 7 ، ص 556 و 563 از عدهاى كه ما نام آنها را در اينجا درج نكردهايم كه از آنها ابن كثير در البداية و النهايه ، ج 3 ، ص 5 با دو سند از وى نقل نموده ؛ كامل ابن اثير ، ج 2 ، ص 57 ، الغدير ، ج 3 ، ص 226 از مصادر مختلف مانند الرياض النضره ، ج 2 ، ص 158 ؛ و الاستيعاب ، ج 2 ، ص 459 ؛ عيون الأثر ، ج 1 ، ص 93 ، سيرهء حلبيّه ، ج 1 ، ص 288 ؛ الاستيعاب ، در حاشيهء الاصابة ، ج 3 ، ص 32 و 165 كه به اين شكل آمده است :
از عفيف از پدرش ، از جدش ، سپس حديث را بازگو كرده است ؛ الفصول المهمة ، فصل اوّل ، ص 36 ؛ العمدهء ابن بطريق ، فصل دهم ، ص 63 ، حديث 75 ؛ ارشاد شيخ مفيد ، ج 1 ، ص 25 ، باب 2 .