است كه از مردان ، به خدا و رسولش ايمان آورد و در اين سخن ترديد نيست ، چرا كه اندازهء يك چشم به هم زدن به خدا شرك نياورد و بتى را سجده نكرد ، او كسى بود كه بتها را از بالاى خانهء كعبهء معظمه در آن هنگام كه پا به شانهء رسول خدا نهاد و بر بام كعبه رفت ، سرنگون نمود .
« 13 » احمد بن حنبل در مسند از ابى مريم از على عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : من و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به مسجد الحرام رفتيم ، چون به كعبه رسيديم پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به من فرمود :
بنشين ، نشستم ، در آن حال پا بر شانهء من گذاشت تا او را به بام كعبه بلند كنم ، بر اثر سنگينى و ثقل نبوّت توان از جاى برخاستن در خود نديدم ، چون مرا به اين حال ديد ، پا از شانهام برداشت و بر زمين نشست و به من دستور داد ، بر شانهء او بالا روم ، فرمان او را اطاعت نمودم آن حضرت مرا طورى بلند كرد كه اگر مىخواستم به آسمان پرواز كنم ، مىتوانستم در آن هنگام ، پا بر بام كعبه نهادم ، ديدم تمثال بتى كه از مس يا سرب ساخته شده بود در آنجا وجود دارد ، آن را از هر سو حركت دادم ، تا از جاى كنده شد ، پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : آن را بر زمين پرتاب كن ، آن را با شدت به زمين انداختم كه مانند شيشه ، شكسته و ريز ريز گرديد ، سپس از بام كعبه فرود آمدم و با رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم با شتاب هر چه تمامتر از مسجد الحرام خارج شديم چون خانههاى اهل مكّه را ديديم بر سرعت و شتابمان افزوديم كه مبادا كسى از اهالى مكه ما را ببيند .
هامش
( 13 ) . مسند احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 84 ، 151 با عبارات مختلف ؛ خصائص نسائى ، ص 225 ، شمارهء 122 ، با اندك اختلافى در عبارات ، چاپ بيروت و در چاپ مصر ، ص 31 ؛ كشف الغمّة ، ص 81 ، چاپ تبريز ؛ ذخائر العقبى محب طبرى ، ص 85 ؛ تذكرة الخواص ، ص 34 ؛ كنز العمّال ، ج 13 ، ص 171 ، حديث 36516 ؛ مناقب مغازلى ، ص 202 ؛ احقاق الحق ، ج 8 ، ص 68 ؛ ينابيع المودّة ، ص 139 و 254 با مناقب خوارزمى ، ص 71 فصل يازدهم ؛ فرائد السمطين ، ج 1 ، ص 249 ، شمارهء 193 ؛ كفاية الطالب ، ص 257 ؛ الغدير ، ج 9 ، ص 9 از چهل يك نفر از اعلام و ائمهء حديث با ذكر سند هر حديث .