مقرّب و نه نبىّ مرسل و نه حامل عرش پروردگار جهان است ، بلكه اين على بن ابى طالب امير مؤمنان ، پيشواى متقيان و رهبر سپيد رويان به سوى خداوند است . رستگار است آن كه او را تصديق نمايد و زيانكار است آن كس كه او را تكذيب كند و فرمان او را اطاعت ننمايد . اگر نمازگزارى در بين ركن و مقام ، مدّت هزار هزار سال خداى را عبادت كند و بر اثر عبادت ، بدنش كاهيده گردد ولى خداوند را در حالى كه دشمن آل محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است ديدار كند خداوند او را به روى به دوزخ خواهد افكند [ و آن عبادت طولانى ، براى او سودى در بر نخواهد داشت ] .
« 337 » و از مناقب خوارزمى ، نقل شده است كه گفت : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : در آن شبى كه به آسمان سير داده شدم به سدرة المنتهى رسيدم ، در پيشگاه الهى متوقف شدم ، خداوند به من خطاب نمود ، اى محمّد ! عرض كردم : لبيك ، فرمود : بندگانم را كه امتحان نمودى ، كدام يك از آنها سر در خط فرمان تو دادند ؟ عرض كردم : پروردگارا ! على را از همه مطيعتر يافتم ! فرمود : راست گفتى ، آيا اكنون جانشينى را در بين امتت تعيين كردهاى كه بندگانم را با كتابم هدايت كند و آنچه را كه از آن نمىدانند تفهيم نمايد گفتم ! اى پروردگار تو خود جانشين مرا انتخاب فرما ، زيرا كه تو بهترين اختيار و انتخابكنندگانى ! خداوند فرمود : على را انتخاب نمودهام ، پس او را خليفهء خويش و وصى بعد از خودت قرار ده ، چرا كه من علم و بردبارى خود را به او دادهام ، او به حق امير مؤمنان است و اين امارت فضيلتى است كه به او ، اختصاص دادم و هيچ كسى در گذشته و در آينده به اين مقام نائل نشده و نخواهد شد .
اى محمّد ! على پرچمدار هدايت ، پيشواى بندگان مطيع من و نور اولياى من است .
وى آن كلمه است كه متقين را به آن الزام نمودم . آن كه او را دوست بدارد مرا دوست
هامش
( 337 ) . مناقب خوارزمى ، فصل نوزدهم ، ص 215 با اندك اختلافى در الفاظ ؛ ذيل احقاق الحق ، ج 4 ، ص 165 ؛ حلية الاولياء ، ج 1 ، ص 66 .