كشته شده بود متهم گرديد . ابو بكر وى را به وسيلهء مهاجر بن ابى اميه كه عامل او در صنعا بود به نزد خود فرا خواند ، و هنگامى كه قيس بر ابو بكر وارد گرديد ، ابو بكر او را در كنار منبر رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - پنجاه بار سوگند داد كه او داذويه را نكشته و سپس آزادش كرد « 1 » .
مؤلف : حكم « قسامه » براى مدّعى قتل و به منظور اثبات آن ، تشريع شده نه براى منكر .
ابن ابى الحديد در شرح « نهج البلاغه » از ابو جعفر نقيب نقل كرده كه بارها اتفاق مىافتاد كه ابو بكر ، قضاوتى مىنمود و كسانى از صحابهء رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - همانند بلال و صهيب و امثال آنان ، حكم او را نقض مىكردند ، و در اين خصوص قضايايى نيز نقل كرده است « 2 » .
5 - ابو بكر و حكم ميراث اجداد
( 1 ) در كتاب « اسد الغابه » از قاسم بن محمد نقل كرده كه دو جدّه ( مادر مادر و مادر پدر ) كه هر كدام خواستار ميراث بودند نزد ابو بكر آمدند . ابو بكر 6 / 1 تركهء ميت را به مادر مادر داد و مادر پدر را محروم كرد . عبد الرحمن بن سهل - مردى از انصار كه در جنگ بدر نيز حضور داشته - به ابو بكر گفت : اى خليفه ! كسى را ارث دادى كه اگر او مرده بود و اين ميت زنده مىبود از او ارث نمىبرد ، و برعكس . كسى را محروم نمودى كه اگر او مرده بود و اين ميت زنده بود از او ارث مىبرد . ابو بكر به خطاى خود پى برد و 6 / 1 را بين آنان بطور مساوى قسمت نمود « 3 » .
و همين روايت را نيز شيخ طوسى ( ره ) در « تهذيب » با اختلافى در لفظ نقل نموده است « 4 » .
هامش
( 1 ) - فتوح البلدان ، ص 148 .
( 2 ) - شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 4 ، ص 459 .
( 3 ) - اسد الغابه ، ج 3 ، ص 299 .
( 4 ) - تهذيب ، ج 9 ، ص 314 ، حديث 48 .