تخطي إلى المحتوى الرئيسي

قضاء أمير المؤمنين على بن أبى طالب ( ع ) ( قضاوتهاى امير المؤمنين ع ) ( فارسي ) — صفحة 281

مساهمون:

ص٢٨١
خود بيابند باز همان دشمنى كه با ما داشته‌اند اظهار خواهند نمود الّا اينكه آنان در صورت ظاهر ، نماز را ترك نكرده‌اند « 1 » .

2 - فريبكارى

( 1 ) در « تاريخ طبرى » آمده : مغيرة بن شعبه ادّعا مىكرد كه او تازه‌عهدترين مردم به رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - است و به مردم مىگفت : من انگشتر خود را در ميان قبر پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - انداختم تا با اين بهانه داخل در قبر شده بدن رسول خدا را مسّ نمايم تا من آخرين كسى باشم كه از رسول خدا جدا گشته است . طبرى از عبد اللّه بن حرث نقل كرده كه مىگويد : من در زمان خلافت عمر يا عثمان به همراه على - عليه السلام - براى انجام عمره وارد مكه شديم و آن حضرت در منزل خواهر خود ( ام هانى ) اقامت گزيد و آنگاه كه از اعمال عمره فارغ گرديد به خانه بازگشت و غسل نمود در اين موقع گروهى از عراقيها به نزد آن حضرت آمده عرضه داشتند : از شما سؤالى داريم امام - عليه السلام - به آنان فرمود : گمانم مىخواهيد از مطلبى كه مغيره به شما گفته از اين كه او تازه‌عهدترين مردم به رسول خداست بپرسيد ؟ گفتند : آرى . آن حضرت فرمود : دروغ گفته است ، تازه‌عهدترين مردم نسبت به رسول خدا قثم بن عباس مىباشد و او آخرين نفر ما بوده كه از ميان قبر پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - خارج گشته است « 2 » .

3 - مسح بر كفش

( 2 ) امام باقر - عليه السلام - فرمود : روزى عمر اصحاب رسول خدا - صلّى اللّه عليه
هامش
( 1 ) - صفين ، نصر ص 215 . ( 2 ) - طبرى ، ج 3 ، ص 205 . كامل ، ابن اثير ، ج 2 ، ص 16 .