2 - استنباط از وصيت
( 1 ) مردى ده هزار درهم به شخصى داد و به او وصيت كرد موقعى كه پسرم بزرگ شد آنچه را كه از آنها دوست دارى به او بده . و چون پسر « موصى » بزرگ شد ، وصى نزد حضرت امير - عليه السلام - رفت و وصيت « موصى » را بيان داشت و گفت :
حالا چقدر بايد به فرزند « موصى » بدهم ؟
على - عليه السلام - : مايل هستى چقدر به او بدهى ؟
- هزار درهم .
- حالا نه هزار درهم كه دوست داشتهاى براى خودت بگذارى به او بده و هزار درهم براى خودت بگذار « 1 » .
و گذشت در خبر نهم از فصل هشتم اين كه مرد و زنى را نزد عمر آورده ، مرد به زن گفته بود : اى زناكار ! و زن به او گفته بود : تو از من زناكارترى ، و عمر خواست به هر دو حد زند پس امير المؤمنين - عليه السلام - به او فرمود : بر مرد ، حدى نيست و زن مستحق دو حد است ؛ حد افتراء و حد زنا به علّت اقرار او به زنا ؛ زيرا وقتى به مرد گفته تو از من زناكارترى ؛ يعنى من هم زناكارم ولى كمتر از تو .
هامش
( 1 ) - مناقب ، سروى ، ج 1 ، ص 508 .