فصل بيست و پنجم جنگ و حماسه
( 1 ) هنگامى كه حضرت امير - عليه السلام - ياران خود را به نبرد با دشمن ترغيب مىنمود اين دستورات را به آنان گوشزد مىكرد :
« زره داران را در پيش روى لشكر و جنگجويان بىسلاح را عقب لشكر قرار دهيد دندانهايتان را بر هم بفشاريد ؛ زيرا كه آن سبب مىشود شمشيرها كمتر به سرتان كارگر شود ؛ به هنگام پرتاب نيزه پيچ و خم بخوريد كه در اصابهء نيزه به دشمن مؤثّر است ؛ نگاهتان را پايين بيندازيد كه دل را قوى و قلب را آرامتر مىكند ؛ سر و صدا و هياهو نكنيد ؛ زيرا متانت و وقار بيش از هر چيز ترس و هراس را بر طرف مىسازد ؛ پرچم خود را استوار نگهداشته و اطرافش را خالى نكنيد ، و آن را به دست دليران سپاه و كسانى كه خطرها را از شما دور مىكنند بسپاريد « 1 » ؛ آنان هستند كه
هامش
( 1 ) - يكى از مصاديق اين فرمايش امام - عليه السلام - ربيعة بن مكدم از قبيلهء بنى فراس است آوردهاند كه : در سفرى چند كجاوه از اهل و عائلهاش همراهش بودند كه به تنهايى از آنها پاسدارى مىنمود . در اين موقع دو اسب سوار از طايفهء بنى سليم متوجه او شده ، يكى از آنان تيرى به سوى او پرتاب نمود تير به قلب وى اصابت كرد . در اين هنگام ربيعه براى اين كه دشمن از اين حادثه آگاه نشود و به حريم او متعرض نگردد نيزهاش را در زمين فرو برد و در حالى كه بر زين نشسته بود به آن تكيه زد تا اين كه كجاوهها به خانههاى « حىّ » رسيدند ، و بنى سليم همچنان در پيشروى او ايستاده حركتى از خود نشان نمىدادند به تصور اين كه او زنده است ، تا اين كه يكى از آنان متوجه شده به