مسعودى مىگويد : حسن ( ع ) در هنگام وفات پنجاه و پنج سال داشت . « 1 »
هامش
المعارف : 253 ، الطبقات خليفه : 1 / 331 ، الكامل : 4 / 120 ، مقتل الحسين : 1 / 208 فصل 10 و ص 214 ، تاريخ الخميس : 2 / 266 ، المحبر : 481 ، تاريخ مختصر الدول : 116 ، تاريخ ابو الفدا : 1 / 190 ، البدايه و النهايه : 8 / 157 ، تاريخ دمشق : 4 / 332 ، ينابيع الموده : 3 / 56 - 57 ، الامامه و السياسه :
2 / 8 - 10 ، الفتوح : 3 / 57 ، مروج الذهب : 2 / 88 ، تهذيب التهذيب : 9 / 64 .
معاويه هنگامى كه تصميم گرفت فرزندش يزيد را ولى عهد قرار دهد ، ديد اين كار با وجود مواد صلحنامه وى و امام حسن كه در آن تصريح شده بود كه معاويه پس از خود جانشينى تعيين نكند و كار را به شورايى از مسلمانان واگذار كند ، بسيار دور از دسترس است . پس با تمام توان براى از ميان بردن امام حسن ( ع ) تلاش نمود . او مروان حكم رانده شده پيامبر ( ص ) را به مدينه فرستاد و به او دستور داد كه دستمال مسمومى را با حيله و نيرنگ به جعده دختر اشعث همسر امام برساند تا او امام حسن ( ع ) را وادار كند از آن استفاده كند . و متعهد شد صد هزار درهم به جعده بپردازد و يزيد را به ازدواجش درآورد . مروان نيز براى اجراى دستور معاويه راهى شد و تمام تلاش خود را به كار گرفت تا سرانجام همسر امام را فريب داد و توطئه به مورد اجرا در آمد .
معاويه در بيعتگيرى براى يزيد دو مانع بزرگ داشت كه مهمترين آن امام حسن بود و ديگرى سعد ابن ابى وقاص بود كه هردو را مسموم نمود . علت وجود اين دو مانع آن بود كه سعد تنها بازمانده شورايى بود كه عمر براى تعيين خلافت نامزد كرده بود و امام حسن نيز بدان علت مانعى بر سر راه معاويه بود كه در معاهده صلح تصريح شده بود كه معاويه جانشينى اختيار نكند و امر خلافت پس از وى از آن حسن ( ع ) باشد .
( 1 ) - مروج الذهب : 2 / 52 ، الاستيعاب : 1 / 389 و 374 ، المستدرك : 3 / 173 ، البيان و التبيين : 3 / 360 ، انساب الاشراف : 1 / 404 .