از فرمايشات امام
در وصف يكى از برادران ( ايمانى ) خود مىگفت : « چيزى را كه بر انجامش ناتوان بود نمىگفت و آنچه را مىگفت به انجام مىرساند . اگر در برابر دو كار قرار گرفت كه نمىدانست كدام يك به خدا نزديكتر است ، كارى كه به هواى نفسش نزديكتر بود رها مىكرد و در برابر كارى كه در آن عذر پيش مىآمد كسى را سرزنش نمىكرد . » « 1 »
خداوند مىفرمايد : « نزد خدا بسيار موجب خشم است كه بگوييد آنچه را انجام نمىدهيد » ( صف : 3 ) . برخى از مردمان گفتهاند : انسانها چونان درختانند :
برخى آنچه را انجام نمىدهند بر زبان مىآورند مانند درخت بيد كه گل مىدهد و ميوه ندارد و برخى گفتار و كردار را باهم دارند ، مانند سيب و انار كه هم گل مىدهند و هم ميوه . و برخى نيز در كردار ، گفتار پيش نمىآورد مانند انجير كه ميوه مىدهد و گل ببار نمىآورد .
از آشكارترين صفات مومنان يكى آن است كه خشنودى خداوند را بر هواى نفس خود ترجيح دهد . خداوند مىفرمايد : « اما آنكه از پيشگاه خداوند هراس ( به دل ) آورد و نفس ( خود را ) از هوى باز داشت » ( نازعات : 40 ) . برخى از افراد را ديدهام كه به ديندارى تظاهر كرده و هواى نفس خود را بر همه چيز برترى داده و دين را بازيچه اهداف خود مىكند و مىگويد : اين تكليف شرعى من است كه تشخيص دادهام و هرآنچه تشخيص بدهم ، همان حكم خدا درباره من است و درنتيجه اين كار ، حكم خدا درباره من است . . .
از ديگر ويژگىهاى مومن آن است كه عذر برادر مومن خود را بپذيرد و در اتهام و بدگمانى به وى شتاب نكند . امير مومنان ( ع ) مىفرمايد : هرگز به سخنى كه از زبان
هامش
( 1 ) - تحف العقول : 235 ، شرح نهج البلاغه محمد عبده : 4 / 70 .