الگوى آرمانى « 1 »
شخصيت فردى و شخصيت اجتماعى
از جمله اشتباهات رايج ميان مردم يكى اين است كه شخص را با دارايى و مقام يا توانايى وى در زيان رساندن و درازدستى به حقوق ديگران مىسنجند و مىگويند ، فلان شخص بزرگ است چون دارايى فراوان دارد يا وزير و نماينده و مدير است و از جمله ويژگىهاى پسنديده وى اين است كه فلانى را بر كنار كرده و بهمانى را به جايش نشانده و قانون را زير پا گذاشته و هيچكس توانايى بازخواست يا كيفر او را ندارد . احترام و قدرشناسى در منطق ايشان براساس شخصيت فردى و چشمداشت و ترس است ، يعنى اگر چشمداشتى به دهش او داشتند يا از شر وى بيم به دل راه دادند ، او را بزرگ پندارند و احترام كنند . اما شخصيت ارزشمدار و آنكه به صفات والايى چون اخلاص و عدالت و دانش آراسته است ، تا زمانى كه از شرر و زيانش در امان باشند و او هم از به كار گمارى و بركنارى فلان و به همان كس ناتوان باشد ، در كنج فراموشى و بىخبرى روزگار مىگذراند .
آرى ، شايد فرد نيكسيرت را با اوصافى چون « انسان » و « نيكو مرد » و « بد ( شخصى ) نيست » ، بنوازيم اما اگر هنگامهاى در گرفت و شيطانى از خيل اهريمنان راه بر او بست ، آنگاه به يارى باطل شتافته و جانب حق را فرو مىگذاريم و به حلقه پيروان شيطان درآييم . اين وضع ما در همه چيز يا در
هامش
( 1 ) - متن سخنرانى در همايش براى بزرگداشت امام على ( ع ) .