نبرد طائف امام فرمانده لشگر مسلمانان بود . مشركان به محض كشته شدن نخستين تن از سپاه خود ، تسليم شدند . سپس امام وارد شهر شد و طبق فرمان پيامبر ( ص ) بتها را شكست . « 1 » در غزوه بنى نضير و مصطلق و وادى القرى نيز
هامش
( 1 ) - پيامبر ( ص ) در شوال سال هشتم هجرى به سوى طائف حركت كرد و بيشاز ده روز آنان را به محاصره درآورد . نافع بن غيلان بن متعب با سوارانى از ثقيف براى مبارزه خارج گشتند . امام على با سوارانى با او در « بطن وج - نام ديگر طائف يا منطقهاى از آن - م » روبرو شد و او را بقتل رساند و مشركان گريخته و شكست خوردند . در اين مكان بود كه رسول خدا ( ص ) به نجوا ( سخن دو نفره آهسته و محرمانه - م ) با امام على پرداخت كه به حديث نجوى در طائف شهرت دارد و احمد در مسند خود آن را به روايت از جابر بن عبد اللّه نقل كرده است : 6 / 300 . ابو ذر گويد كه امام على ( ع ) با يادآورى اين حديث با اهل شورا به احتجاج پرداخت . همچنين با همين لفظ در صحيح ترمذى ، متاب المناقب باب مناقب على بن ابى طالب : 13 / 173 و جز آن وارد شده است . ترمذى هم از جابر روايت كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) على ( ع ) را در روز طائف فرا خواند و با او به نجوا پرداخت . مردم گفتند : نجواى وى با پسر عمويش به درازا كشيد . رسول خدا گفت : من به نجوا نخواندمش بلكه خداوند او را خواند . ( منبع پيشين و تاريخ بغداد : 7 / 402 ) . همين روايت با همين لفظ در : اسد الغابه : 4 / 27 ، آمده است .
در روايت جندب بن ناجيه يا ناجيه بن جندب آمده است : روزى كه غزوه طائف بود ، پيامبر ( ص ) با على ( ع ) مدتى طولانى خلوت گزيد و سپس بيرون شد . ابو بكر او را گفت : اى رسول خدا نجواى تو از امروز با على به درازا انجاميد . رسول خدا گفت : من به نجوا نخواندمش بلكه خداوند او را خواند : كنز العمال : 12 / 200 / 1122 چ دوم ، الرياض النضره : 2 / 265 ، مشكاه المصابيح : 3 / 1721 ح 6088 ، كفايه الطالب : 327 باب 92 ، المعجم الكبير : 2 / 186 ح 1756 ، مناقب خوارزمى : 138 ح 155 ، مناقب ابن مغازلى : 26 - 124 ح 66 - 162 ، امالى شيخ طوسى : 1 / 342 ، غايه المرام :
527 باب 88 ح 8 ، بصائر الدرجات : 11 - 410 ح 1 و 5 ، الاختصاص شيخ مفيد : 200 ، شرح