مسجدهاى ما
آبادى در نما ، ويرانى در هدى
اگر به كاوشهاى باستاشناسى و منابع نوشتارى تاريخ مراجعه كنيم خواهيم ديد كه باورهاى دينى همواره انسان را از زمان پيدايش آدم ابو البشر بر اين كره خاكى در همهجا همراهى كرده است : از پرستشگاههاى عصر سنگ تا تنديسهاى خدايان در مصر و چين و بابل و از فلسفه الهى يونان تا هيكل سليمان تا كعبه و حرم رسول خدا ( ص ) در مدينه و از آنجا تا عتبات مقدسه ايران و عراق تا هنر و معمارى مكانهاى دينى .
نخستين اقدامى كه پيامبر ( ص ) پس از هجرت از مكه به مدينه بدان مبادرت ورزيد ، ساخت مسجد بود . پيامبر ( ص ) خود در ساخت مسجد كار مىكرد و امير مومنان ( ع ) و عمار ياسر با وى همكارى مىكردند . امام در هنگام كار اين رجز را مىخواند :
لا يستوى من يعمل المساجد * يدأب فيها قائما و قاعد
و من يرى عن الغبار حائدا
برابر نيست آنكه مسجد برپا مىكند و در نشست و برخاست در برپايى آن كوشاست ، و آنكه از بيم گرد و غبار قدم پيش نگذارد .