( 1 ) مختار ، دل مجرمان و قاتلان امام را پريشان ساخت ، به طورى كه زمين در زير پايشان لرزيد و امواج خروشانى از ترس و وحشت ، آنان را در كام خود فرو برد و هيچيك از آنان زندگى آسودهاى نيافتند ؛ زيرا شبح مرگ بر آنان سايه افكنده بود .
( 2 )
نابودى فراگير
مختار ، به اجراى حكم اعدام در مورد هر كسى شتافت كه در كشتن ريحانهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مشاركت داشت ؛ زيرا مىكوشيد تا از آنان انتقام گيرد و زمين را از آن پليدان ، پاك گرداند ، به طورى كه - بنا به گفتهء طبرى - در يك روز ، دويست و هشتاد نفر را كشت و كسى از فرماندهان و رهبران آنان موفق به فرار نشدند .
وى ، جنايتكار خبيث ، « عبيد اللّه بن زياد » ، « عمر بن سعد » و پسرش « حفص » را به قتل رساند و « شمر بن ذى الجوشن » را به هلاكت رساند و لاشهاش را براى سگها افكند . همچنين ، « قيس بن اشعث » ، « حصين بن نمير » ، « شبث بن ربعى » و ديگران را كشت « 1 » .
( 3 ) خداوند ، دعاى امام بزرگوار را در مورد آن آدمكشان جنايتكار ، اجابت فرمود و آنان را به كشتنى در مقابل كشتن ، هلاك كرد ، و جام تلخى را به آنان نوشاند و به شديدترين صورت ، از آنها انتقام گرفت ، راست گفت خداى تعالى آنجا كه مىفرمايد : « هرگاه پروردگارت بخواهد ( مردم ) سرزمينهاى ستمگر را بگيرد ، اين گونه مىگيرد كه گرفتن او دردناك و شديد است » « 2 » .
هامش
( 1 ) طبرى تاريخ 6 / 51 . تاريخ ابن اثير 4 / 244 - 245 ، تاريخ الاخبار الطوال ، ص 301 - 302 .
( 2 ) هود / 102 :وَ كَذلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذا أَخَذَ الْقُرى وَ هِيَ ظالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ.