تخطي إلى المحتوى الرئيسي

حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 487

مساهمون:

ص٤٨٧
بهشت از جهت شرعى و سياسى جايز بوده است ، نمىتوانم باور كنم كه آن آدمكشان جلّاد يعنى قاتلان حضرت حسين عليه السّلام ، نسبت به امام ، كينه و دشمنى بيشترى از اين شخص داشتند كه باطل بر وجدانش زنگار نهاده و در امواج خروشانى از منكر و گناه ، غوطه‌ور گشته است . ( 1 )

نظر دكتر طه حسين

« طه حسين » معتقد است كه يزيد مسئول ريختن خون امام بوده و صحيح نيست كه گفته شود گناه اين جنايت بر ابن مرجانه افكنده مىشود ، وى گفته است : ( 2 ) « راويان ادعا مىكنند كه يزيد از كشته شدن حسين به اين صورت ، تبرئه جسته و بار اين گناه را بر فرزند مرجانه ، عبيد اللّه بن زياد افكنده است ولى ما نمىبينيم كه وى ، ابن زياد را سرزنش نموده و يا كيفر كرده و يا از همه يا بخشى از مقام خود معزول كرده باشد ، پيش از او نيز معاويه ، حجر بن عدى و يارانش را كشت و سپس مسئوليت كشتن آنان را بر زياد افكند و گفت : فرزند سميه مرا واداشت و من واداشته شدم » « 1 » . ( 3 ) ابن زياد كارش را انجام نداد مگر به دستور قاطع يزيد و اگر بدان خشنود نبود ، او را بر جنايتش مؤاخذه مىكرد و همراه وى در مجلس شراب‌خوارى نمىنشست و عطاى فراوان به او نمىداد و اين مسأله بر رضايت وى از كشته شدن حضرت حسين عليه السّلام و پشيمان نشدن او - با وجود تلخى آن كشتار و هولناك بودن آن جنايت - دلالت دارد .
هامش
( 1 ) الفتنة الكبرى 2 / 265 .
حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 487 | الشيخ باقر شريف القرشي / سيد حسين محفوظى اهوازى