كه در سرزمين كربلا ساكن بودند ، به سوى حضرت حسين عليه السّلام و يارانش خارج شدند و بر آنان نماز گزاردند و حضرت حسين عليه السّلام را در جايى كه اكنون مرقد آن حضرت است ، به خاك سپردند و فرزندش على بن الحسين اصغر را در پايين پاى حضرت ، دفن نمودند و اهل بيت و ياران شهيدش - كه در كنار وى به شهادت رسيده بودند - را جمع كردند و همه را در كنار پاهاى حضرت به خاك سپردند . و حضرت عباس عليه السّلام را در محلى كه به شهادت رسيده بود ، در كنار راه كربلا ، در محلى كه اكنون مرقد آن حضرت مىباشد ، دفن نمودند » « 1 » .
( 1 ) بعضى از منابع شيعه ، صراحت دارند كه بنى اسد در مورد آن بدنهاى پاك ، سرگردان شدند و راهى براى شناختن آنان نيافتند ؛ زيرا سرهايشان جدا شده بود در حالى كه در آن وضع بودند ، ناگهان امام زين العابدين عليه السّلام در كنار آنان حاضر شد و ايشان را از شهداى اهل بيت و اصحاب شهيد آگاه نموده به حمل جسد پدرش شتافت و او را در آرامگاه واپسينش قرار داد ، در حالى كه اشكهاى سوزناكش را بر چهره روان ساخته بود ، مىگفت :
« خوشا به حال آن زمينى كه جسد پاكت را در خود جاى داد . دنيا پس از تو تاريك و آخرت به نور تو درخشان است ، شب بيدار مىمانيم و اندوهت را پيوسته مىداريم تا اينكه خداوند براى اهل بيتت سراى تو را برگزيند ، بر تو از من سلام و رحمت خداوند و بركات او باد اى فرزند رسول خدا » .
( 2 ) آنگاه ، اين كلمات را بر قبر شريف آن حضرت نگاشت : « اين قبر حسين بن على بن ابى طالب عليه السّلام است كه او را تشنه و غريب ، كشتند » . در پيش پاى امام ، فرزندش على اكبر را به خاك سپرد و بقيهء شهداى بزرگوار از هاشميان و ديگران را در يك قبر به خاك سپرد ، آنگاه ، امام زين العابدين عليه السّلام به همراه اسديها ، به سوى
هامش
( 1 ) الارشاد ، 2 / 114 .