نهر علقمى رفتند و قمر بنى هاشم ، عباس بن امير المؤمنين عليه السّلام را دفن كردند . امام به سختى گريست و گفت : « اى ماه بنى هاشم ! دنيا پس از تو مباد . از من بر تو سلام ، اى شهيدى كه خدا را در نظر داشتى و رحمت خدا و بركات او بر تو باد ! » . « 1 »
آن قبرهاى پاك ، نشانى از كرامت انسانى و علامتى براى هر فداكارى عادلانه گشتند .
( 1 ) « عقاد » مىگويد : « آنها اينك ، زيارتگاهى هستند كه مسلمانان موافق و مخالف بر آنها طواف مىكنند و شايسته آن است كه هر انسانى بر آن طواف نمايد ؛ زيرا آدرس برپايى است براى مقدسترين چيزى كه انسان زنده از ميان ديگر زندگان بدان شرافت مىيابد ؛ گنبد آسمان هرگز بر مكانى براى شهيدى سايه نيفكنده است كه از آن گنبدهاى توأم با معناى شهادت و خاطرهء شهيدانى كه دربرگرفتهاند ، شريفتر باشد » « 2 » .
( 2 ) « يوسف رجيب » مىگويد : « هيچ قبرى از قبور اولياى صالح نيكوكار خداوند نيست جز قبر حضرت حسين عليه السّلام كه آن قبلهء دنيا و كعبهء فرزندان زمين است ؛ زيرا خداوند آن را به جهاد با دشمنانش شرافت بخشيده ، آنان كه مىخواستند دين پاك را محو كنند و شريعت را بىارزش نمايند و خلافت را چيزى گذرا بگيرند كه با آن هر حرامشدهاى را مباح دانستند و به آنچه خداوند حرام كرده و كتابهايش حرام دانستهاند ، لذّت جويند » « 3 » .
( 3 ) آن بقعهء مبارك ، خلاصهء بلندمنشى ، شرافت و دين را دربرگرفت و مقدسترين و برترين مراكز عبادت در اسلام شد ؛ زيرا در هر وقت مسلمانان
هامش
( 1 ) مقرم ، مقتل الحسين ، ص 319 - 320 .
( 2 ) ابو الشهداء .
( 3 ) مجلّه الغرى ، سال دوّم ، شمارهء 20 ، ص 22 .