( 1 )
شهادت عبد اللّه كلبى
« عبد اللّه بن عمير كلبى » همچون قهرمانان به جهاد پرداخت و با شمشير خود ، به راست و چپ حمله مىبرد ، به گفته مورخان ، نوزده سوار و دوازده پياده را به هلاكت رساند « 1 » در حالى كه زخمهاى فراوانى به وى رسيده بود ، « هانى بن ثبيت حضرمى » و « بكير بن حى تميمى » بر او تاختند و او را به شهادت رساندند « 2 » و بدين گونه زندگى اين قهرمان كه زندگانيش را به خدا بخشيده و در دوستى و اخلاص نسبت به ريحانهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فداكارى كرده بود ، به پايان رسيد . همسرش بانو « ام وهب » ، به جستجوى وى خارج شد و در ميان اجساد كشتگان او را مىجست ، هنگامى كه او را يافت ، در كنارش نشست در حالى كه شهادتش را با ايمان و اخلاص ، تبريك مىگفت ، چنين سخن گفت : « بهشت ، گوارايت باد ! از خداوند كه بهشت را روزىات ساخت مىخواهم كه مرا همراه تو سازد » .
( 2 ) وى همچنان به درگاه خداوند تضرع مىكرد كه او را همراه وى در فردوس برين ، محشور فرمايد كه ناگهان پليد ناپاك ، « شمر بن ذى الجوشن » كه پليدى اهل زمين را با خود داشت او را مشاهده كرد و به غلامش رستم ، دستور داد تا او را بكشد ، آن غلام از پشت سر ، ناگهان با كرزى آهنين سر او را خرد كرد و وى در ميدان نبرد ، شهيد شد كه مورخان مىگويند : وى نخستين زن از ياران حضرت حسين عليه السّلام است كه كشته شد « 3 » و معناى آن اين است كه زنان ديگرى از زنان
هامش
( 1 ) ابن شهرآشوب ، مناقب 4 / 101 .
( 2 ) ابن اثير ، تاريخ 4 / 68 .
( 3 ) طبرى ، تاريخ 5 / 438 .