و مصدرى براى ثروت و مال اندوزى گرديد .
( 1 ) « انس بن ابى اناس » به « حارثهء غدانى » - همكار زياد بن أبيه - ، هنگامى كه به حكومت « سرّق » يكى از مناطق اهواز منصوب شد ، مىگويد :
احار بن بدر قد وليت امارة * فكن جرذا فيها تخون و تسرق
و باه تميما بالغنى ان للغنى * لسانا به المرء الهيوبة ينطق
و لا تحقرن يا حار شيئا اصبته * فحظك من ملك العراقين سرق « 1 »
« اى حارثة بن بدر ! به امارتى منصوب شدهاى ، پس چون موش دشتى در آن باش و خيانت كن و سرقت نما » .
« و با تميم مباهات كن در ثروت كه ثروت زبانى است كه شخص با هيبت ، با آن سخن مىگويد » .
« اى حارثه ! چيزى را كه به دست آوردهاى ناچيز مشمار كه سهم تو از ملك دو عراق ، سرّق باشد » .
( 2 ) نيز « عقبة بن هبيرهء اسدى » ، ظلم واليان و برگزيدن اموال توسط آنان را چنين توصيف مىنمايد :
معاوى اننا بشر فاسجح * فلسنا بالجبال و لا الحديد
اكلتم ارضنا فجردتموها * فهل من قائم او من حصيد
فهبنا امة ذهبت ضياعا * يزيد اميرها و ابو يزيد
أ نطمع فى الخلافة اذ هلكنا * و ليس لنا و لا لك من خلود
ذروا حول الخلافة و استقيموا * و تأمير الاراذل و العبيد
هامش
( 1 ) الشعر و الشعراء ، ص 494 - 495 .