كاربرد دو واژه به آنها بخشيده است ؛ چنانكه در واژگان قاموسى آنها ديدهايم كه بر حدث و عمل و انسان و مكان دلالت دارند .
بافت ، از نشانهء لفظى ديگرى كه دانشمندان در فرق بين دو تركيب ( من اللّه - من عند اللّه ) ملاحظه كردهاند ، خالى نيست ؛ ابو حيان مىگويد : « برخى از دانشمندان گفتهاند ، فرق بين « من عند اللّه و من اللّه » آن است كه « من عند اللّه » فراگيرتر است . آنچه كه به رضا و خشم اوست و آنچه كه حاصل مىشود و به آن امر و نهى كرده است گفته مىشود و گفته نمىشود :
« من اللّه » . مگر در آن امورى كه به رضا و فرمان اوست . لذا با اين ديدگاه است كه عمر گفت :
اگر درست انجام دادى از جانب خداست و اگر خطا كردى از جانب شيطان » .
به اين مطلب اين نكته هم افزوده مىشود كه « من عند اللّه » به آنها منسوب است و از زبان آنهاست ، اما « من اللّه » خطاب از زبان خداوند است .
الوجوه والنظائر في القرآن الكريم ( بررسى زبانشناختى وجوه و نظاير در قرآن ) ( فارسى ) — صفحة 257
مساهمون: سيد حسين سيدى
ص٢٥٧