( 1537 ) به كسى كه معصيت كبيره وأموري كه در اسلام منكر وقبيح هست
مرتكب مىشود ، مخصوصا كسى كه آشكارا معصيت انجام مىدهد بنابر احتياط
واجب نبايد زكات بدهند ، مگر به قدر ضروريات أو وخانواده اش .
( 1538 ) انسان نمىتواند مخارج كساني ، مثل أولاد ، كه خرجشان بر أو واجب
است از زكات بدهد ، ولى اگر مخارج آنان را ندهد ، ديگران مىتوانند به آنان زكات
بدهند .
( 1539 ) اگر انسان زكات به پسرش بدهد كه خرج زن وخدمتكار خود كند
اشكال ندارد .
( 1540 ) زنى كه صيغه شده اگر فقير باشد ، شوهرش وديگران مىتوانند به أو
زكات بدهند ، ولى اگر شوهرش در ضمن عقد شرط كند كه مخارج أو را بدهد يا به
جهت ديگرى دادن مخارجش بر أو واجب باشد ، در صورتي كه بتواند مخارج آن
زن را بدهد يا زن بتواند أو را مجبور كند ، نمىشود به آن زن از سهم فقرا زكات داد .
( 1541 ) زن مىتواند به شوهر فقير خود زكات بدهد ، اگر چه شوهر ، زكات را
صرف مخارج خود آن زن نمايد .
( 1542 ) سيد نمىتواند از غير سيد زكات بگيرد ، ولى اگر خمس وساير
وجوهات كفايت مخارج أو را نكند وناچار به گرفتن زكات باشد ، مىتواند از غير
سيد زكات بگيرد ، ولى احتياط واجب آن است كه اگر ممكن باشد فقط به مقدارى
كه براي مخارج سالانه اش ضروري باشد بگيرد واگر در اثناى سال از زكات بي نياز
شد آن را عودت يا با اذن زكات دهنده به مصرف مستحقين زكات برساند وخودش
از خمس استفاده كند .
نيت زكات ( 1543 ) انسان بايد زكات را به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان خداوند عالم
بدهد واگر غير از زكات ، مال ديگرى هم بر أو واجب شده است ، در نيت معين كند
كه آنچه را مىدهد زكات است ، ولى اگر هم زكات مال بر أو واجب شده است وهم