( مسأله 1292 ) : مسافري كه قصد دارد ده روز پشت سر هم در محلى بماند ،
يا مىداند كه بدون اختيار ده روز در محلى مىماند ، بايد در آن محل نماز را تمام
بخواند .
( مسأله 1293 ) : مسافري كه مىخواهد ده روز در جائى بماند ، لازم نيست
ماندن شب أول يا شب يازدهم را قصد كند ، وهمين كه قصد نمايد از اذان صبح
روز أول تا غروب روز دهم بماند بايد نماز را تمام بخواند ، وهم چنين است اگر
مثلا قصدش اين باشد كه از ظهر روز أول تا ظهر روز يازدهم بماند ، واحتياط در
اين صورت جمع بين شكسته وتمام است .
( مسأله 1294 ) : مسافري كه مىخواهد ده روز در محلى بماند ، در صورتي
بايد نماز را تمام بخواند كه بخواهد تمام ده روز را در يك جا بماند ، پس اگر
بخواهد مثلا ده روز در نجف وكوفه ، يا در تهران وشميران بماند ، يعنى مقدارى را
در يكى ومقدارى را در ديگرى بماند ، بايد نماز را شكسته بخواند ، مگر آن كه يكى
از آنها از توابع ديگرى باشد ، كه بايد بنابر احتياط هم تمام وهم شكسته بخواند .
( مسأله 1295 ) : مسافري كه مىخواهد ده روز در جائى بماند ، اگر از أول
قصد دارد كه در بين ده روز به أطراف آنجا كه به حد ترخص يا بيشتر دور است
برود وبماند ، بايد نمازش را شكسته بخواند ، واگر براي انجام كارى برود ونماند
به احتياط واجب جمع بخواند . ولى اگر از أول قصد بيرون رفتن نداشته اما پس از
قصد وخواندن يك نماز چهار ركعتي تصميم گرفت بيرون رود ، چنانچه مدت
رفتن وآمدنش مثلا به اندازه يك يا دو ساعت است كه در نظر عرف با أقامت ده
روز منافاة ندارد ، نماز را تمام بخواند ، واگر مدت از اين بيشتر باشد بنابر احتياط
بين شكسته وتمام جمع نمايد .
( مسأله 1296 ) : مسافري كه قصد نكرده ده روز در جائى بماند ، وتصميم
دارد اگر مثلا رفيقش بيايد يا منزل خوبى پيدا كند ده روز بماند ، بايد نماز را
شكسته بخواند .
( مسأله 1297 ) : مسافري كه قصد كرده ده روز در محلى بماند ، ولى احتمال
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 236
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٢٣٦