مىدهد كه براي ماندن أو مانعى برسد واحتمالش عقلائي باشد ، بايد نماز را
شكسته بخواند .
( مسأله 1298 ) : مسافري كه مىداند ده روز يا بيشتر به آخر ماه مانده ، وقصد
دارد كه تا آخر ماه در جائى بماند ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر نداند تا آخر
ماه چقدر مانده وقصد كند كه تا آخر ماه بماند چنانچه آخر ماه معلوم باشد
نمازش شكسته است ، مانند اين كه آخر ماه روز جمعه است ولى مسافر نمىداند كه
روز أول قصدش پنجشنبه است ، تا مدت اقامتش نه روز شود ، يا چهارشنبه است
كه ده روز باشد ، هر چند بعد معلوم شود كه روز أول قصدش چهارشنبه بوده است .
( مسأله 1299 ) : مسافري كه قصد دارد ده روز در جائى بماند چنانچه پيش
از خواندن يك نماز چهار ركعتي از ماندن منصرف شود ، يا مردد گردد كه در آنجا
بماند يا به جاى ديگر برود ، بايد نماز را شكسته بخواند ، ولى اگر پس از خواندن
يك نماز چهار ركعتي از ماندن منصرف يا مردد گردد ، تا وقتي كه در آنجا هست
بايد نماز را تمام بخواند .
( مسأله 1300 ) : مسافري كه قصد كرده ده روز در محلى بماند ، اگر روزه
بگيرد وبعد از ظهر از ماندن در آنجا منصرف شود ، چنانچه يك نماز چهار ركعتي
خوانده باشد تا وقتي كه در آنجا هست روزه هايش صحيح است ، وبايد نمازهاى
خود را تمام بخواند ، واگر نماز چهار ركعتي نخوانده روزه آن روزش صحيح است
وقضاى آن را احتياطا بگيرد ، اما نمازهاى خود را بايد شكسته بخواند وروزهاى
بعد هم نمىتواند روزه بگيرد .
( مسأله 1301 ) : مسافري كه قصد كرده ده روز در جائى بماند ، سپس از
ماندن منصرف شد ، وپيش از انصراف از ماندن شك داشت كه يك نماز چهار
ركعتي خوانده يا نه ، بايد نمازهاى خود را شكسته بخواند واحتياطا تمام هم
بجا آورد .
( مسأله 1302 ) : مسافري كه به نيت شكسته خواندن نماز شروع به نماز كند ،
ودر بين نماز تصميم گرفت كه ده روز يا بيشتر بماند ، بايد نماز را چهار ركعتي
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 237
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٢٣٧